واکاوی نگرش ابن عربی درباره جاودانگی، سرشت و سرنوشت نفس انسان

آفرینش به ‌طور کلی و آفرینش انسان به ‌طور خاص در زمره موضوعاتی است که توسط نحله‌های مختلف تصوف مورد توجه و بررسی قرار گرفته است. نجم‌الدین ‌رازی از طریقت کبرویه و ابن عربی از طریقت وحدتیه، در زمره نام‌آورترین صوفیانی هستند که به این مبحث پرداخته‌اند. هدف از انجام این پژوهش که به روش توصیفی – تحلیلی صورت گرفته است، آن است که رویکرد تصوف بالاخص کبرویه و وحدتیه در مورد خلقت را بررسی کرده و به پرسش تفاوت‌ها و شباهت‌های نگرشی آن‌ها پاسخ دهد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ابن عربی و نجم‌الدین هدف خلقت را در مقوله‌هایی ازجمله «استجلا»، «تجلی عشق حق»، «وصال عارفانه»، «تجلی وحدت هستی» و «قوام بخشی به عالم هستی» جستجو نموده‌اند. صوفیان فوق در خصوص استجلا و تجلی عشق حق به عنوان غایت آفرینش آدم اتفاق نظر دارند؛ این در حالی است که موضوعاتی ازجمله وصال عارفانه (رازی) و تجلی وحدت هستی و قوام بخشی آن (ابن عربی) محل اختلاف نظر دو صوفی مذکور است.

analyzing ibn arabi’s attitude about the immortality, nature and destiny of the human soul

creation in general and human creation in particular are among the topics that have been considered and investigated by different branches of sufism. najm al-din razi from the kabaruyeh sect and ibn arabi from the wahdatiyah sect are among the most famous sufis who have addressed this issue. the purpose of this research, which was carried out in a descriptive-analytical way, is to examine the approach of sufism, especially kubrawiyyah and vahdatiyyah regarding creation, and to answer the question of differences and similarities in their attitudes. the findings of the research show that ibn arabi and najmuddin searched for the purpose of creation in categories such as &establishment&, &manifestation of true love&, &mystical connection&, &manifestation of the unity of existence& and &consistency in the world of existence&. the above-mentioned sufis agree on the manifestation of true love as the goal of adam’s creation; this is despite the fact that issues such as mystical connection (razi) and the manifestation of the unity of existence and its consistency (ibn arabi) are the point of disagreement between the two sufis.