تحلیل گفتمان بُوشی در بازنمایی معانی استعلائی خطبه اشباح

نشانه-‌معناها در فرآیند گفتمانی منجر به بازسازی عملیات معنایی می‌شوند. از منظر نشانه-‌معناشناسی، نشانه-ها در تعامل، تقابل، تطبیق و چالش با یکدیگر قرار می‌گیرند و در خلال آن، گفتمان‌های کنشی، شَوِشی، تنشی و بُوشی را شکل می‌دهند. جستار حاضر؛ با تکیه بر رویکرد نشانه‌معناشناسی به بررسی نشانه‌های بُوشی درخطبه اشباح می‌پردازد. بُوش‌گر یا سوژه بُوشی در موقعیت بین دازاین و استعلاء قرار دارد و با توجه به سیاق خطبه، با عبور از دازاین‌های متفاوت خود را به کمال می‌رساند. هدف پژوهش حاضر؛ دستیابی به چگونگی فرآیند انتقال معنا و گذر نشانه‌معناها از وضعیت سلبی به وضعیت ایجابی می‌باشد. نتایج حاصل از این پژوهش عبارتند از: همزمان با عملیات پیوست یا اتصال گفتمانی، «منِ متکلم» در تقابل میان نقصان و کمال با حضور پدیداری «انت= خداوند» قرار می‌گیرد و استحاله معنایی رخ می‌دهد؛ مرزها و فاصله‌ها میان خالق و مخلوق حذف می‌شوند و در نتیجه وضعیت سلبی به وضعیت ایجابی یعنی استعلای حضور می‌رسد. در این گفتمان، سوژه برای عبور از وضعیت سلبی به وضعیت ایجابیِ دازاین از نشانه‌معناهای تنشی عبور می-کند. در گفتمان‌های مربوط به خلقت آسمان‌ها، فرشتگان و زمین، ابعاد فشاره‌ای و گستره‌ای معنا در نوسان قرار می‌گیرند و طرحواره‌های افزایشی، کاهشی و صعودی را شکل می‌دهند که منجر به عملیات معنایی می-شوند. بنابراین؛ کارکردهای انفصال و اتصال گفتمانی و نشانه‌های تنش محور در خطبه اشباح، فرآیند انتقال معنا را به وضعیت ایجابی فراهم می‌کنند.