سرزمین متن: تحلیل نشانه‌ شناختی نقد بلاغی جرجانی

پژوهش‌ های نقدی پسا ساختارگرا، گام‌های بلند و ارزشمندی را در پایه‌گذاری مبانی نقدی و گسترش چارچوب‌های تحلیلی برداشته است، اما با این حال روش‌های کلاسیک نقد و نحله‌های فکری و فلسفی قدما، نقطه آغاز این پژوهش ‌ها به حساب می‌آیند. نویسنده کتاب سرزمین متن؛ تحلیل نشانه‌شناختی تقد بلاغی جرجانی با توجه به خصوصیت‌های منحصر به فرد عبدالقاهر جرجانی و استعداد شگفت‌انگیز او در پرداختن به متن و تحلیل آن، منطبق بر مبانی نشانه‌شناسی، در یک مطالعه موردی، نشانه شناسی نقد بلاغی را در آثار گرانسنگ جرجانی و به ویژه اسرار البلاغه تحلیل کرده است. او در این کتاب نشانه‌شناسی مجاز، استعاره، تشبیه، تمثیل و تناص را در نوشته‌های جرجانی مورد بررسی قرار داده است. در پژوهش حاضر، ضمن ارائه گزارشی مختصر و جامع از کتاب ذکر شده، این اثر از دو جنبه شکلی و محتوایی بررسی و نقد شده است. یافته‌ها نشان داد که کتاب محمد سالم سعدالله توانسته است برخی از مهمترین موضوعات بلاغی مورد بحث جرجانی را بر اساس مبانی نشانه شناسی تحلیل کند؛ اگر چه این تحلیل در شکل و محتوا بدون کاستی هم نیست.

analytical-critical review of the book: “mamlakah al-naṣ, semiotic analysis of rhetorical critique, case study of al- jurjānī”

post-structuralist critique researches have been so useful in establishing critique foundations and expanding analytical frameworks, yet the classical methods and past intellectual and philosophical schools are considered the start point of these researches. the author of the book “mamlakah al-naṣ, semiotic analysis of rhetorical critique, case study of al-jurjānī” has analyzed the semiotics aspects al-jurjānī’s works especially “asrāru al-balāghah” as a case of rhetoric critique, due to al-jurjānī’s special characteristics and extraordinary talent in dealing with texts and its analysis. he has discussed the semiotic aspects of trope, metaphor, simile, allegory and intertextuality in al-jurjānī’s works. in this paper, after presenting a concise comprehensive review of the book, its from and content will be discussed and criticized. it will be concluded that muhammad sālim saʿdullah’s book has been successful in analyzing the most important rhetorical matters presented by al-jurjānī according to semiotic principles; although this analysis isn’t faultless in its form and content.