پیش‌بینی سازگاری تحصیلی براساس یادگیری خودتنظیمی، خودکارآمدی تحصیلی و توانمندی تحصیلی-روانی دانش‌آموزان متوسطه

این پژوهش با هدف پیش‌بینی سازگاری تحصیلی براساس یادگیری خودتنظیمی، خودکارآمدی تحصیلی و توانمندی تحصیلی- روانی انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع هم‌بستگی است. جامعۀ آماری، دانش‌آموزان پسر دورۀ دوم متوسطه در شهر قم در سال تحصیلی 03-1402 و به‌تعداد 21319 نفر بودند. از جامعۀ مذکور براساس جدول کرجسی و مورگان نمونه‌ای 380 دانش‌آموز به روش خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند تا پرسش‌نامه‌های سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (1984)، یادگیری خودتنظیمی بوفارد و همکاران (1995)، خودکارآمدی تحصیلی زاژاکووا و همکاران (2005) و توانمندی تحصیلی- روانی شفیع‌آبادی و همکاران (1389) را تکمیل نمایند. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از طریق تحلیل رگرسیون خطی چندگانه و به کمک نرم‌افزار spss26 انجام شد. یافته‌ها نشان داد که یادگیری خودتنظیمی، خودکارآمدی تحصیلی و توانمندی تحصیلی- روانی قابلیت پیش‌بینی سازگاری تحصیلی را دارند (0.05>p). براساس ضرایب اتا، یادگیری خودتنظیمی 21.5 درصد، خودکارآمدی تحصیلی 9.9 درصد و توانمندی تحصیلی - روانی 19.5 درصد از تغییرات سازگاری تحصیلی را پیش‌بینی می‌کنند. نتیجۀ پژوهش نشان داد، سازگاری تحصیلی از طریق یادگیری خودتنظیمی، خودکارآمدی تحصیلی و توانمندی تحصیلی- روانی قابل پیش‌بینی است. بنابراین به منظور افزایش سازگاری تحصیلی در دانش‌آموزان لازم است تا بر یادگیری خودتنظیمی، خودکارآمدی تحصیلی و توانمندی تحصیلی- روانی تمرکز نمود.

prediction of academic adjustment based on self-regulation learning, academic self-efficacy and academic-psychological ability of high school students

this research was conducted with the aim of predicting academic adjustment based on self-regulated learning, academic self-efficacy and academic-psychological ability. the descriptive research method is correlation one. the statistical population was 21,319 male students in the second year of high school in qom in 2024. a sample of 380 students was selected from the mentioned community by a multi-stage cluster method to answer the questionnaires on academic adjustment by baker and seriak (1984), self-regulated learning by bouffard et al. (1995), academic self-efficacy by zazhakova et al (2005), and shafiabadi et al.’s academic-psychological ability (2009). data analysis was done using multiple regression analysis and spss 26 software. the findings showed that self-regulated learning, academic self-efficacy and academic-psychological ability can predict academic adjustment (p<0.05). according to the eta coefficients, self-regulated learning (21.5%), academic self-efficacy (9.9%), and academic-psychological ability (19.5%) predict the changes in academic adjustment. therefore, in order to increase academic adjustment in students, it is necessary to focus on learning self-regulation, academic self-efficacy and academic-psychological ability.