عوامل موثر بر اشتغال پایدار سکونتگاه‌های روستایی استان لرستان در دوران پسا کووید

با شیوع همه گیری بیماری کرونا، معیشت سکونتگاه‌ها انسانی دست خوش تغییرات قابل‌توجهی شده است، و به‌تبع آن، سکونتگاه‌های روستایی نیز از پیامدهای منفی این پدیده در امان نبوده اند. با استمرار این معضل نوظهور، اقتصاد روستا، به ویژه اشتغال آنان با رکود مواجه بوده است. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر بررسی عوامل موثر بر اشتغال پایدار روستاییان با توجه به شرایط پیش‌آمده در اثر این بیماری بوده است. روش‌شناسی پژوهش در قالب مطالعات کتابخانه‌ای و اسنادی و با تجزیه ‌و تحلیل دیماتل صورت گرفته است. جامعه آماری پژوهش را کارشناسان مرتبط با مسائل روستایی تشکیل داده، که به صورت هدفمند و به تعداد 25 نفر در نظر بوده است. یافته‌ها حاکی از آن است که در دورۀ پسا کووید عامل زیرساختی_ نهادی با ضریب وزنی 0.19 به‌عنوان مهمترین عامل اثرگذار، و معیار اقتصادی به‌عنوان اثرپذیرترین عامل، اشتغال پایدار روستاهای لرستان را تحت تاثیر قرار داده است. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که خلاء‌های ساختاری در استان مانع پایداری اشتغال روستایی در دوره پسا کووید بوده است. وجود شرایطی چون دسترسی نابرابر به خدمات درمانی و بهداشتی، نابرابری در برخورداری از امکانات رفاهی، نامناسب بودن دسترسی به نهاده‌های مختلف کشاورزی، فقدان صنایع تبدیلی محصولات کشاورزی، ضعف کارگاه‌های صنایع روستایی، کمبود زیرساخت های گردشگری، دسترسی پائین روستاییان به دارایی های مالی، سطح پائین فعالیت‌های غیر زارعی روستاییان و ضعف دوره‌های آموزشی همگی بر نارسایی های شغلی روستاییان این استان دامن زده است.

affecting factors on sustainable employment in rural settlements of lorestan province in post-covid era

with the spread of the coronavirus pandemic, the livelihoods of human settlements have undergone significant changes, and consequently, rural settlements have not been immune to the negative consequences of this phenomenon. as this emerging problem continues, the rural economy, especially their employment, has faced stagnation. accordingly, the purpose of the present study was to investigate the factors affecting the sustainable employment of villagers with regard to the conditions arising from this disease. the research methodology was carried out in the form of library and document studies and with dematel analysis. the statistical population of the study consisted of experts related to rural issues, who were targeted and numbered 25 people. the findings indicate that in the post-covid period, the infrastructural-institutional factor with a weight coefficient of 0.19 as the most important influential factor, and the economic criterion as the most influential factor, has affected the sustainable employment of lorestan villages. the results of the study show that structural gaps in the province have hindered the sustainability of rural employment in the post-covid period. the existence of conditions such as unequal access to medical and health services, inequality in the enjoyment of welfare facilities, inadequate access to various agricultural inputs, lack of agricultural product processing industries, weakness of rural industrial workshops, lack of tourism infrastructure, low access of villagers to financial assets, low level of non-farm activities of villagers, and poor training courses have all coributed to the job inadequacies of villagers in this province.