بازآفرینی شهری به مثابه بستری برای برندسازی شهری: تحلیلی بر ظرفیت‌های موجود شهر دهدشت

زمینه و هدف: بازآفرینی شهری به‌عنوان یک راهبرد کلیدی، توانایی احیای بافت‌های فرسوده و ارتقای هویت و جایگاه رقابتی شهرها را دارد. هدف از این پژوهش، تحلیل ظرفیت‌های بازآفرینی شهری در شهر دهدشت و تبیین پیوند آن با فرآیند برندسازی شهری است. دهدشت به‌عنوان شهری که تاکنون فاقد شاخص‌های برجسته شهرت شهری بوده، نیازمند بهره‌گیری از ظرفیت‌های بازآفرینی برای ارتقای جایگاه هویتی و رقابتی خود است. مرور ادبیات نشان می‌دهد که مطالعات پیشین عمدتاً بر کلان‌شهرها و شهرهای دارای برند تثبیت‌شده متمرکز بوده و خلا معناداری در بررسی ارتباط میان بازآفرینی شهری و برندسازی در شهرهای کوچک و کمترشناخته‌شده وجود دارد.روش‌شناسی: پژوهش حاضر از رویکرد توصیفی–تحلیلی بهره می‌برد و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای و مستندات، مرور ادبیات داخلی و بین‌المللی و جمع‌آوری داده‌های تجربی از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با 50 نفر از کارشناسان برنامه‌ریزی شهری، مقامات محلی و ساکنان مطلع است. داده‌ها با استفاده از کدگذاری محتوایی تحلیل و ابعاد چهارگانه بازآفرینی شهری شامل کالبدی–محیطی، اقتصادی، اجتماعی–فرهنگی و سیاستی–مدیریتی در ارتباط با مولفه‌های برندسازی شهری شامل حکمرانی نهادی کارآمد، تامین مالی پایدار، مشارکت فعال ذی‌نفعان و جهت‌گیری سیاستی هماهنگ بررسی شدند.نتایج و یافته‌ها: تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که بازآفرینی شهری می‌تواند بسترهای لازم برای تحقق ابعاد چهارگانه برندسازی شهری را فراهم کند. به‌ویژه احیای بافت تاریخی بلادشاپور، بهبود کیفیت فضاهای عمومی و ارتقای زیرساخت‌های شهری همراه با تقویت ظرفیت‌های فرهنگی–اجتماعی و مدیریت مشارکتی، امکان شکل‌گیری تصویری رقابتی از دهدشت را در سطح منطقه‌ای و ملی مهیا می‌سازد. بر این اساس، حتی شهرهایی با شاخص‌های پایین شهرت شهری نیز می‌توانند از طریق برنامه‌ریزی هدفمند و استراتژی‌های یکپارچه، جذابیت خود را برای ذی‌نفعان داخلی و خارجی افزایش داده و جایگاه شهری خود را ارتقا دهند.

urban regeneration as a platform for city branding: an analysis of the existing potentials of dehdasht

background and objective: this study aims to analyze the urban regeneration capacities of dehdasht city and to elucidate their connection with the urban branding process. dehdasht, as a city lacking prominent urban recognition indicators, requires the utilization of regeneration potentials to enhance its identity and competitive position. literature review indicates that previous studies predominantly focus on metropolitan areas and cities with established brands, highlighting a significant gap in examining the relationship between urban regeneration and branding in smaller, less-known cities. this research seeks to fill this gap by focusing on the case study of dehdasht.methodology: the research adopts a descriptive–analytical approach based on documentary and library studies, as well as a review of national and international literature. empirical data were collected through semi-structured interviews with urban planning experts and analyzed using content coding. the analysis framework encompasses four dimensions of urban regeneration: physical–environmental, economic, socio–cultural, and policy–managerial, which are examined in relation to the four fundamental components of urban branding: efficient institutional governance, sustainable financing, active stakeholder participation, and coherent policy orientation.results and findings: the findings indicate that urban regeneration provides the necessary framework for achieving the four dimensions of urban branding. specifically, the restoration of the historical baladshapur district, enhancement of public spaces, and improvement of urban infrastructure, combined with the strengthening of socio-cultural capacities and participatory governance, enable dehdasht to develop a competitive city image at regional and national levels. the study demonstrates that even cities with low urban recognition can, through targeted planning and integrated strategies, enhance their attractiveness to both internal and external stakeholders and improve their overall urban status.