شناسایی و تحلیل شاخص‌های طراحی فضاهای اقامتی و تفریحی در مدل گردشگری خلاق (مطالعۀ موردی: شهر سنندج)

با گسترش صنعت گردشگری، رقابت برای جذب گردشگران و بهره‌گیری از اثرات این صنعت در ابعاد گوناگون به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. فضاهای اقامتی و تفریحی به‌عنوان زیرساخت‌های اصلی گردشگرپذیر، در بسیاری از مناطق، الگوی مناسب در فرایند طراحی و بهره‌برداری ندارند. گردشگری خلاق یکی از استراتژی‌های کمتر شناخته‌شده در این زمینه است که می‌تواند منجربه افزایش پایداری الگوهای گردشگری شود. این پژوهش درپی دستیابی به شاخص‌ها و مولفه‌های گردشگری خلاق موثر در فرایند طراحی و بهره‌برداری مراکز اقامتی و تفریحی است. در راستای مواجهه با این مسئله و با هدف افزایش بهره‌وری فضاهای اقامتی در این پژوهش تلاش گردید الگویی بهینه از گردشگری خلاق در فضاهای اقامتی و تفریحی در شهر سنندج ارائه شود. به‌منظور جمع‌آوری داده‌ها ابتدا در چهارچوب مرور سیستماتیک، از داده‌های به‌دست‌آمده از جست‌وجوی کلیدواژه‌های مرتبط با گردشگری خلاق در پایگاه‌های معتبر علمی داخلی و خارجی، شش بعد و 22 شاخص کلیدی از این ابعاد شناسایی شد. برای تحلیل میزان اثرگذاری و همبستگی ابعاد‌، از آزمون رگرسیون خطی چندگانه استفاده شد. همچنین، شاخص‌های پژوهش با آزمون تی تک‌نمونه‌ای ارزیابی شده و اهمیت شاخص‌ها و ابعاد تایید شد. درنهایت، با بهره‌گیری از آزمون فریدمن، اولویت‌بندی توسعۀ ابعاد و شاخص‌ها از دیدگاه متخصصان و جامعۀ محلی در مدل گردشگری خلاق بررسی شد. نتایج پژوهش نشان داد الگوی مناسب برای گردشگری خلاق در فضاهای اقامتی تفریحی مستلزم توجه ویژه به هر شش بعد و 22 شاخص شناسایی‌شده در این پژوهش و به‌طور ویژه شاخص‌های ابعاد زیست‌محیطی و خلاقیت است. این پژوهش نشان داد طراحی فضاها براساس مدل گردشگری خلاق در این الگوی پیشنهادی و اولویت‌های شناسایی‌شده، به‌عنوان یک روش و چهارچوب عملی، می‌تواند به بهینه‌سازی ساختار فضاهای اقامتی تفریحی منجر شود و تطابق بیشتری میان این فضاها و نیازهای کاربران ایجاد کند.

identification and analysis of design indicators for recreational and accommodation spaces in the creative tourism model (case study: sanandaj city)

with the expansion of the tourism industry, competition to attract tourists and utilize the effects of this industry in various dimensions has significantly increased. accommodation and recreational spaces, as the primary infrastructure for hosting tourists, lack an appropriate model in the design and operational processes in many regions. creative tourism is one of the lesser-known strategies in this field that can enhance the sustainability of tourism models. this study aims to identify the indicators and components of creative tourism that influence the design and operation of accommodation and recreational centers. in response to this issue and with the goal of increasing the efficiency of accommodation spaces, this research seeks to propose an optimal model of creative tourism in accommodation and recreational spaces in the city of sanandaj. in order to collect data, initially, within the framework of a systematic review, six dimensions and 22 key indicators were identified based on data obtained by searching for keywords related to creative tourism in reputable national and international scientific databases. to analyze the impact and correlation of the dimensions, multiple linear regression analysis was employed. additionally, the research indicators were evaluated using a one-sample t-test, confirming the significance of the indicators and dimensions. finally, using the friedman test, the prioritization of the development of dimensions and indicators in the creative tourism model was examined from the perspective of experts and the local community. the research findings indicated that an appropriate model for creative tourism in accommodation and recreational spaces requires special attention to all six dimensions and the 22 identified indicators, particularly the environmental and creativity-related indicators. this research showed designing spaces based on the creative tourism model, as proposed in this study and according to the identified priorities, can serve as a practical framework to optimize the structure of accommodation and recreational spaces, leading to greater alignment between these spaces and user needs.