راهکارهای مقابله با آسیب‌های اشتغال زنان از منظر قرآن و روان‌شناسی

هرچند کار و خانواده، دو نهاد اجتماعی ضروری برای زندگی فردی و اجتماعی به شمار می‌روند، درعین‌حال اشتغال بانوان به‌عنوان یکی از چالش‌های جدی در عصر حاضر، پیوسته با آسیب‌های فردی، خانوادگی و اجتماعی همراه بوده است. مسئله اصلی این پژوهش، بررسی آسیب‌های اشتغال زنان در عصر حاضر و چالش‌های مرتبط با آن و نیز راهکارهای برون‌رفت از این آسیب‌هاست. لذا این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی در پی بررسی آسیب‌های اشتغال زنان است و سپس راهکارهای مقابله با این آسیب‌ها را از منظر قرآن و روان‌شناسی کالبدشکافی می‌کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد راهکارهای کاهش آسیب‌های اشتغال زنان، شامل دورکاری، انعطاف‌پذیری کار، توسعه اشتغالات خانگی، قوانین مناسب و مصونیت‌بخش، رعایت مناسبات جنسیتی، برجسته‌سازی اهمیت کانون خانواده و نقش زن در خانواده، ترویج الگوی سبک زندگی اسلامی و تبیین صحیح الگوی مشارکت اجتماعی و فرهنگی است. درنتیجه بر متولیان فرهنگی جامعه ضروری است برنامه‌هایی در راستای بهبود زندگی زنان شاغل و کاهش آسیب‌های فردی، خانوادگی و اجتماعی ارائه دهند.

the strategies for addressing the harms of women’s employment from the perspective of the qur’an and psychology

although both work and family are essential social institutions for individual and societal life, women’s employment has emerged as one of the significant challenges of the modern era, often accompanied by personal, familial, and societal harms. objective: this study examines the contemporary harms associated with women’s employment and explores strategies to overcome these challenges. method: utilizing a descriptive-analytical method, this study first analyzes the harms of women’s employment and subsequently investigates strategies to mitigate these harms from the dual perspectives of the qur’an and psychology. findings: the findings indicate that effective strategies include remote work, job flexibility, the promotion of home-based occupations, protective and appropriate legislation, observance of gender dynamics, emphasizing the importance of the family unit and the woman’s role within it, promoting islamic lifestyle models, and offering a sound framework for women’s social and cultural participation. conclusion: it is incumbent upon cultural policymakers to implement programs to improve working women’s quality of life and minimize the associated personal, familial, and societal harms.