بررسی اصل ایصال (رسانگی) در رباعیات جلیل صفربیگی با تکیه بر دو عنصر طنز و زبان آرگو

رباعی یا چارانه در زبان جلیل صفربیگی با دو انباشتِ قابل توجه «طنز» (satire) و «زبان آرگو» (argo) نمود نسبتاً روشن و مخاطب‌پذیری به خود گرفته است. درهم‌تنیدگی این دو محور با کلیتِ کارکرد «لولایی» و ایهام‌گونۀ‌ زبان و ترکیبات زبانی باعث شده است تا زبان شعر وی را در رباعیات تا حدی فراتر از متعارفات معمول زبانی ببینیم. موضوع «رسانگی» و ایصال (communication) یکی از مزیت‌های شعر صفربیگی است؛ یعنی از آن‌جا که ملموس‌ترین مفاهیم و تجربیات نوعی بشر را دست‌مایۀ شعریت خود قرار داده است، با هر خوانشی که به سمت رباعیات او برویم، بی‌هیچ پیچش و صعوبتی به دریافتی آنی و احیاناً بسیار مشابه با ذهنیت شاعر مواجه می‌شویم. تجربه‌های برآمده از سادگی و سهولت زیستِ واقعی شاعر، بیان دل و دلدادگی‌های معمول ایلیاتی، حضور مختصر و البته کارسازِ تیپ‌های مختلف جامعۀ امروزی، بازآفرینی مفهوم «تقویم» و گذر روزگار، گلایه از نبود گشایش حداقلی در کار شاعر و هنرمند، هنجارشکنی‌ و هنجارافزایی، بازی‌های زبانی، اشارات دور و نزدیک به تاریخ و فرهنگ و داستان‌واره‌ها و ... ، برجستگی خاصی به شعر وی بخشیده‌اند. در این پژوهش با روش تحلیلی – انتقادی، اصل «ایصال» و رسانگی در رباعیات جلیل صفربیگی در دو محور «طنز» و «زبان آرگو» بررسی و تحلیل می‌شود، تا از این طریق هم الگویی برای تحلیل شعر شاعرانی که احیاناً کمتر به بررسی آکادمیک آثار آنان پرداخته شده، به دست داده شود و هم از این قِبَل، باب تازه‌ای در گسترش موضوع بسیار حائز اهمیت «ایصال» و نمودهای متکثر آن در شعر باز شود.

investigating the principle of communication in jalil safarbeigi's quatrains through relying on satire and argot

jalil safarbeigi's use of 'satire' and 'argot', has given quatrains an explicit and attractive appearance. interweaving satire and argot, coupled with the ambiguity of poetic language, has made safarbeigi's quatrains somewhat superior to common language. simplicity is another advantage of safarbeigi's poetry. he uses the most tangible meanings and human experiences in his poetry. when reading his quatrains, the reader understands what is in his mind without much effort. also, his chosen themes for his poetry make his quatrains prominent and special. these themes include scenes from the real life of the poet, the romance of a tribesman, short but efficient presence of different types of modern people, recreation of the concept of 'calendar' and passing of time, and complaints of the poet for having lost all hope to solve the problems. safarbeigi is also known for breaking the norms, using playful language, and having occasional hints to history, culture and stories. in this research, using an analytical-critical method, we attempt to study the principle of communication in safarbeigi's rubaiyat to investigate and analyze the two elements of satire and argot, in order to provide a model for analysis of the poetry of those poets who have not been in the center of critical attention so far.