نمادپردازی آفتاب (خورشید) در آثار عطّار نیشابوری

نماد یا سمبل اینست که نماد از زمرۀ صور خیال شاعرانه است که به دلیل تعدد مفاهیم و ظرفیت معنایی گسترده‌ای که از آن برخوردار است، در جایگاهی فراتر از استعاره جای دارد. در نماد، یک واژه افزون بر حفظ معنای حقیقی خود، یک یا چند معنای غیرحقیقی (مجازی) را دیگر نیز در بر می گیرد. هدف از نگارش این مقاله نمادپردازی آفتاب( خورشید) در آثار عطار نیشابوری است که به روش کتابخانه ای و به شیوۀ تحلیلی توصیفی صورت گرفته است. حاصل پژوهش نشان می دهد که عطار در آثار خود، آفتاب را بیشتر در معانی و رمزهای مقدس مورد استفاده قرار داده است. این رمزها و معانی در مفاهیم اصلی همچون توصیف حضرت حق، پیامبران، انسان کامل و فانی شدن در حق، وحدت وجود و روح و روان به کار رفته است.

an analysis of symbolism in the works of attar nishapuri (case study: the symbolism of the sun)

symbolism is a term used to describe the conceptual and symbolic meanings of an object. it is important to consider that the symbol from the perspective of rhetorical sciences is a word, phrase, or sentence that, in addition to the apparent meaning, inspires a wide range of meanings to the reader. on the other hand, the main problem with the symbol is that the symbol is one of the forms of poetic imagination, which is in a position beyond metaphor due to the multiplicity of concepts and the wide semantic capacity that it has. in a symbol, a word, in addition to preserving its true meaning, contains one or more other non real (virtual) meanings. the purpose of writing this article is to symbolize the sun (sunshine) in the works of attar nishapuri, which has been done in a library method and in a descriptive analytical manner. the result of the research shows that attar in his works, the sun has used more in sacred meanings and codes such as hazrat haqq, perfect man, description of the man and his life, unity of existence and mortality in truth, and description of prophets and soul and psyche.