مقایسه بهوشیاری و خودشناسی با نظم‌دهی هیجانی و خود-کارآمدی در دانشجویان ترم اول و آخر

زمینه و هدف: خودکارآمدی همان قضاوت فرد نسبت به توانایی‌های خود و اطمینان از دارا بودن قابلیت‌های فردی است. افرادی که دارای خودکارآمدی بالاتری هستند، از بهوشیاری و خودشناسی بهتری برخوردار بوده و اهداف بالاتری را در نظر گرفته و با تنظیم هیجانی رفتار مطلوب‌تری را در پیش ‌می‌گیرند و به موفقیت‌های بیشتری در زمینه‌های مختلف از جمله تحصیل دست می‌یابند. روش پژوهش: این پژوهش توصیفی- تحلیلی و با هدف کلی تعیین و مقایسه میزان بهوشیاری و خودشناسی با خودنظم‌دهی هیجانی و خودکارآمدی در دانشجویان ترم اول و ترم آخر مقطع کارشناسی که در سال تحصیل 94-95 در دانشگاه شهید بهشتی حال تحصیل بودند و با این فرض که بین نظم‌دهی هیجانی و خودکارآمدی آنان تفاوت وجود دارد، طراحی شده است. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی ورودی جدید سال 94 (1420 نفر) و دانشجویان سال آخر مقطع کارشناسی (1660 نفر) را در بر می‌گیرد. به همین منظور نمونه‌ی آماری پژوهش شامل 302 نفر دانشجویان ورودی جدید و 312 نفر دانشجویان ترم آخر با میانگین سنی 20.45 (انحراف معیار 1.92) و بر اساس فرمول کوکران محاسبه و به صورت نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس بهوشیاری، خودشناسی انسجامی، نظم‌دهی هیجانی و خودکارآمدی شرر بوده و تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چند متغیره بوده است. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین خودشناسی، نظم‌دهی هیجانی و خودکارآمدی در دانشجویان ترم اول و آخر تفاوت معناداری دیده می‌شود (0.01=p)؛ اما در متغیر بهوشیاری بین دانشجویان تفاوتی دیده نشد (p>0/05). نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد که با افزایش نظم‌دهی هیجانی و همچنین خودشناسی بهتر، فرد از خودکارآمدی بالاتری برخوردار است.

the comparison of mindfulness and self-knowledge with emotion regulation and self-efficacy in the first semester and last semester students

background and aim: self-efficacy is the person’s judgment of one’s abilities and ensuring that one has individual abilities. people with higher self-efficacy have better mindfulness and self-awareness and set higher goals and adopt more desirable behavior by emotion regulation and achieve more success in various fields such as education. this study is descriptive-analytical. this study has the general purpose of determining and comparing the level of mindfulness and self-knowledge with emotional self-regulation and self-efficacy in the first semester and last semester undergraduate students studying at shahid beheshti university in the academic year of 2015-2016.  methods: this research is designed based on the hypothesis that there is a difference between emotion regulation and self-efficacy. the statistical population of the present study includes all undergraduate students entering the new academic year 2015 (1420 people) and final year undergraduate students (1660 people). accordingly, the statistical sample of the study included 302 new students and 312 final year students with a mean age of 20.45 (standard deviation of 1.92). it was calculated based on cochran’s formula and selected by random sampling. the research tools included awareness scale, cohesive self-knowledge, emotion regulation, and sherer self-efficacy. and data analysis was conducted using multivariate analysis of variance.  results: the results indicated that there was a significant difference between self-knowledge, emotion regulation, and self-efficacy in the first semester and last semester students (p=0.01), but there was no difference in the variable of mindfulness among students (p>0.05).  conclusion: the results show that by improving emotion regulation as well as better self-awareness, a person will have higher self-efficacy