تاثیر تسهیل سازی کار-اوقات فراغت ورزشی بر رضایت شغلی و رضایت از اوقات فراغت ورزشی

زمینه و هدف: مسئلۀ مشارکت ورزشی مدت‌هاست که یکی از دغدغه های اساسی برنامه ریزان حوزۀ تربیت بدنی محسوب می شود. با گسترش مشاغل پشت میزنشین و رسانه های جمعی و شبکه های اجتماعی مجازی که افراد را به کم تحرکی ترغیب می کند، این نیاز بیش از هر زمانی احساس می شود؛ لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تسهیل سازی کار-اوقات فراغت ورزشی بر رضایت شغلی و رضایت از اوقات فراغت ورزشی است.  روش پژوهش: پژوهش حاضر پژوهشی توصیفی از نوع همبستگی و مبتنی بر مدلسازی معادلات ساختاری است و از لحاظ هدف نیز جزء تحقیقات کاربردی محسوب می شود. داده های این تحقیق به صورت میدانی و با استفاده از پرسش‌نامه گردآوری شد. جامعۀ آماری این تحقیق را تمام کارکنان شرکت مخابرات استان تهران تشکیل دادند که تعداد آن ها برابر با 2610 هست که نمونۀ آماری بر اساس فرمول کوکران تعداد 335 نفر و به صورت در دسترس انتخاب شد. در این تحقیق از پرسشنامه های تسهیل سازی کار –اوقات فراغت لیانگ و همکاران (2018)، رضایت شغلی کامان و همکاران (1990) و رضایت از اوقات فراغت بیرد و راغب (1983) استفاده شد. علاوه بر شاخص های آمار توصیفی، آزمون کلموگروف اسمیرنف و مدلسازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی استفاده شد. ابزار تجزیه و تحلیل داده‌ها نرم افزارهای spss و smartpls است. یافته‌ها:  نتایج نشان داد که تسهیل سازی کار-اوقات فراغت بر رضایت شغلی و رضایت از اوقات فراغت در سطح 0.05 تاثیر مثبت معنادار دارد. تسهیل سازی اوقات فراغت- کار بر رضایت شغلی تاثیر معنادار ندارد. نتیجه‌گیری:  با توجه به تاثیر مثبت معنادار تسهیل سازی کار-اوقات فراغت بر رضایت شغلی پیشنهاد می شود مدیران مخابرات استان تهران پیشنهاد می شود برنامه های اوقات فراغت در ساعات کاری به صورت یک دستورالعمل برای تمامی ادارات استان ابلاغ شود.

the effect of work-leisure sports facilitation on job satisfaction and satisfaction with sports leisure time

background and aim: the issue of sports participation has been one of the main concerns of physical education planners for a long time. with the spread of desk jobs and mass media and virtual social networks that encourage people to be inactive, this need is felt more than ever; therefore, the purpose of this research is to investigate the effect of facilitating work-leisure sports on job satisfaction and satisfaction with sports leisure time. research method: the current research is a descriptive research of the correlation type and based on structural equation modeling, and in terms of its purpose, it is considered a part of applied research. the data of this research was collected in the field and using a questionnaire. the statistical population of this research was made up of all the employees of tehran province telecommunication company, whose number is equal to 2610, and the statistical sample was selected based on cochran’s formula of 335 people and available. in this research, liang et al.’s (2018) work facilitation-leisure time questionnaires, kaman et al.’s (1990) job satisfaction, and baird and ragheb’s (1983) leisure time satisfaction questionnaires were used. in addition to descriptive statistics indicators, kolmogorov smirnov test and structural equation modeling with partial least squares approach were used. data analysis tools are spss and smartpls software. results: the results showed that work-leisure facilitation has a significant positive effect on job satisfaction and leisure time satisfaction at the level of 0.05. facilitating work-leisure time does not have a significant effect on job satisfaction. conclusion: considering the significant positive impact of facilitating work-leisure time on job satisfaction, it is suggested that the telecommunication managers of tehran province should be notified of leisure time programs during working hours as a directive for all provincial offices.