>
Fa   |   Ar   |   En
   تاثیر دمای فراوری اکسید منیزیم بر ظرفیت بافری، فراسنجه های تخمیر و هضم شکمبه ای در شرایط آزمایشگاهی  
   
نویسنده اسدی زهرا ,مجتهدی محسن ,غیاثی احسان ,باشتنی مسلم
منبع سومين همايش ملي پژوهش هاي نوين در علوم دامي - 1401 - دوره : 3 - سومین همایش ملی پژوهش های نوین در علوم دامی - کد همایش: 01220-76320 - صفحه:0 -0
چکیده    مقدمه: باتوجه به افزایش جمعیت و بالارفتن نیازهای بشری به تولیدات دامی، پرورش دام روی به شیوه صنعتی آورد است. در این نوع از پرورش ، بخش زیادی از نیازهای خوراکی دام ها توسط مواد کنسانتره ای و غلات تامین می گردد که دارای الیاف پایین و قابلیت هضم بالایی می باشند. اما تغذیه زیاد موادکنسانتره ای باعث بالارفتن ph و بروز اسیدوز می گردد. به جهت مقابله با اسیدوز از مواد بافری استفاده می گردد که توانایی کاهش اسیدیته شکمبه و افزایش نسبت استات: پروپیونات و بهبود هضم الیاف را دارا می باشند. اکسیدمنیزیم جزو مواد قلیایی کننده به شمار می رود که باعث خنثی کردن اسیدوز می شود که امروزه جزو مواد رایج مورد استفاده در جیره نشخوارکنندگان می باشد.مواد و روش ها: به منظور مشخص نمودن ظرفیت بافری و شاخص ارزش بافری ترکیبات آلکالایزری موجود در استان، و همچنین تاثیر آن ها بر فراسنجه های تخمیر و هضم شکمبه ای در شرایط برون تنی، پژوهش پیش رو در طی دو مرحله صورت گرفت. تعداد 4 نمونه کربنات منیزیم (a، b، c و d) انتخاب گردید. سپس به منظور تولید اکسید منیزیم، نمونه ها را به کوره ی آزمایشگاهی انتقال داده و در مدت زمان 3 ساعت، تحت سه دمای متفاوت (400، 700 و 1000 درجه ی سانتی گراد) تحت حرارت قرار گرفتند. طی مرحله ی اول آزمایش، به محاسبه و اندازه گیری فراسنجه های ph و ظرفیت بافری پرداخته شد. سپس طی مرحله ی دوم، فراسنجه های تخمیر و هضم شکمبه ای مورد بررسی قرار گرفت.نتایج و بحث: به منظور تعیین ph و ظرفیت بافری،درطی مرحله ی اول آزمایش نتایج حاصله نشان دهنده ی اختلاف معنی دار آماری در ph و ظرفیت بافری بود (05/0˂p). در مرحله ی دوم آزمایش، تاثیر تیمارهای آزمایشی بر فراسنجه های تخمیر و هضم شکمبه ای به روش کشت ثابت در شرایط برون تنی مورد بررسی قرار گرفت. تیمارها در این بخش شامل کربنات منیزیم (a، b، c و d)، و اکسیدهای منیزیم a، b، c و d فراوری شده در دماهای 400، 700 و 1000 درجه ی سانتی گراد بودند. نتایج به دست آمده بیان داشت که بالاترین پتانسیل تولید گاز (b) متعلق به نمونه ی کربنات منیزیم d بود. در طرف مقابل، کمترین میزان تولید گاز متعلق به نمونه ی اکسید منیزیم c فراوری شده در دمای 700 درجه ی سانتی گراد بود. در این آزمایش، غلظت نیتروژن آمونیاکی تحت تاثیر هیچکدام از تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت. بیشترین ph محیط کشت متعلق به نمونه کربنات منیزیم c، و کمترین مقدار آن به نمونه اکسیدمنیزیم c فراوری شده در دمای 700 درجه سانتی گراد متعلق بود. همچنین تیمارهای آزمایشی روی ماده خشک ناپدیدشده شکمبه نیز تاثیر گزارده به نحوی که بیشترین و کمترین میزان آن به ترتیب به تیمارهای کربنات منیزیم a و اکسیدمنیزیم c فراوری شده در دمای 1000 درجه سانتی گراد تعلق داشت.نتیجه گیری کلی: نتیجه کلی از این آزمایش بیان می کند که مقادیر اندازه گیری شده نمونه های کربنات منیزیم و اکسیدمنیزیم با یکدیگر دارای اختلاف می باشند و بین نمونه ها، تفاوت ها زیاد است. همچنین اثر فراوری دما بر نمونه های اکسیدمنیزیم سبب بهبود فراسنجه های مورد آزمایش گردید. درعین حال، دمای بهینه فراوری در این آزمایش 700 درجه سانتی گراد تعیین شد.
کلیدواژه آلکالایزر، اکسیدمنیزیم، ظرفیت بافری، کربنات منیزیم
آدرس , Iran, , Iran, , Iran, , Iran
 
     
   
Authors
  
 
 

Copyright 2023
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved