روابط ساختاری هوش معنوی با بهزیستی معنوی و بهزیستی روانشناختی: نقش میانجی گری امید

هدف پژوهش حاضر آزمون رابطه ساختاری هوش معنوی با بهزیستی روانشناختی و بهزیستی معنوی ، با مطالعه نقش میانجی‌گری امید در دانش آموزان بود. این پژوهش همبستگی است. پژوهش حاضر همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش 111 دانش آموز شهر قم، که در سال تحصیلی 96-1395 مشغول بودند که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گیری پژوهش شامل پرسشنامه هوش معنوی کینگ (2000)، پرسشنامه بهزیستی معنوی پولوتزین و الیسون (1982)، پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف (1989) و پرسشنامه امید اشنایدر و همکاران (1991) بود. آزمون مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم الگوی پژوهش، به ترتیب، با استفاده از روش‌های مدل معادلات ساختاری و بوت استرپ انجام گرفت. یافته‌ها نشان داد که همبستگی و رابطه بین ابعاد هوش معنوی با امید آزمودنی ها ،به صورت مستقیم و معناداراست. بنابرین این پژوهش بینش عمیقی را در مورد رابطه بین هوش معنوی، امید، بهزیستی معنوی و روانشناختی به وجود می‌آورد، به این معنا که مکانیسم و نحوه تاثیرگذاری هوش معنوی بر امید دانش آموزان و اثرات غیرمستقیم آن بر بهزیستی معنوی و بهزیستی روانشناختی آن‌ها را تفهیم می‌کند. با یافتن سازوکار متغیرهای هوش معنوی، بهزیستی معنوی و روانشناختی یافته های این تحقیق می تواند برای مشاوران مدارس، روانشناسان تربیتی و در بهبود وضعیت دانش آموزان کاربرد فراوانی داشته باشد