بررسی نقض تعهدات عقود مشارکتی بانکی

زمینه و هدف: عدم بازپرداخت تسهیلات ناشی از عقود بانکی مشارکتی از معضلات پیش‌روی نام بانکی است. بر همین اساس هدف مقاله حاضر، بررسی نقض تعهدات عقود مشارکتی بانکی است.مواد و روش‌ها: مقاله حاضر توصیفی تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی است و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده‌شده است.ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است.یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد ضمانت اجراهای کنونی نقض عقود مشارکتی بانکی، از کارآیی لازم برخودار نیستند. نظام حقوقی ایران در خصوص ضمانت‌های اجرایی قرارداد دچار نوعی افراط و تفریط است زیرا درصورتی که متعهد به تعهدات قراردادی خود عمل ننماید (ولو آن تعهد، جنبه اساسی و اصلی داشته باشد)، متعهدله حق فسخ نداشته و تنها می‌تواند الزام متعهد به اجرای عین تعهد را درخواست نماید و حق فسخ اصولاً آخرین راه است.نتیجه: نظام ضمانت اجراهای نقض تعهدات قراردادی با چهار ایراد عمده مواجه است: 1- عدم کارآیی و باز دارندگی، 2- عدم تناسب میان درجه تخلف و ضمانت اجرای آن، 3- عدم پوشش تمام زیان‌های زیان دیده و نادیده گرفته شدن قاعده لاضرر و اصل جبران کامل خسارت، 4- عدم پیش‌بینی برخی راه‌حل‌ها، جهت کاهش آثار زیان بار اقتصادی نقض قرارداد نظیر اعطای حق فسخ تا تعلیق در نقض قابل پیش‌بینی یا انجام معامله جایگزین از سوی زیان‌دیده؛ در واقع ضمانت اجراهای قراردادی، کمتر مورد تحلیل اقتصادی قرار گرفته است.

examining the violation of obligations of cooperative banking contracts abstract

background and purpose: non-repayment of facilities due to cooperative banking contracts is one of the problems faced by the banking sector. based on this, the purpose of this article is to investigate the violation of the obligations of cooperative banking contracts. materials and methods: this article is descriptive and analytical. materials and data are also qualitative and data collection was used in collecting materials and data. ethical considerations: in this article, the originality of the texts, honesty and trustworthiness are respected. findings: the findings showed that the guarantee of the current executions of the violation of cooperative banking contracts do not have the necessary efficiency. iran’s legal system has some kind of extremes regarding performance guarantees, because if the obligee does not fulfill his contractual obligations (even if that obligation is fundamental and main), the obligee does not have the right to terminate and can only oblige the obligee to perform the same obligation. and the right of termination is basically the last resort. result: the guarantee system for breach of contractual obligations is faced with four major problems: 1- inefficiency and retention, 2- lack of proportionality between the degree of violation and the guarantee of its implementation, 3- lack of coverage of all the losses suffered and the disregard of the harmless rule. and the principle of full compensation for damages, 4- not foreseeing some solutions, in order to reduce the harmful economic effects of breach of contract.