تجلی شخصیت حضرت خدیجه(س) در شعر فارسی (مطالعه موردی: خاقانی، محتشم کاشانی و شیخ بهایی)

شعر از نظر قالب و محتوا انواع و اقسام مختلفی دارد، از جمله اقسام شعر به‌لحاظ محتوا، شعر مدحی است. مدح در لغت به‌معنای ستایش است و شعر مدحی یا همان مدیحه، شعر ستایش‌آمیزی است که موضوع آن می‌تواند شخص، گروه، بانیان حکومت یا حتی یکی از حالات و خلقیات نفسانی انسان باشد. مدح و ستایش از اغراض اصلی شعر فارسی است. این نوع ادبی در مسیر تکامل خود از گذشته‌های دور تا امروز تاثیری پر رنگ بر صفحة شعر شاعران داشته است و بسیاری از شاعران علاوه بر مدح از امرا و سلاطین به مدح انبیاء و بزرگان دینی نیز پرداخته‌اند. این مقاله سعی دارد تا با روش توصیفی‌تحلیلی با آوردن اشعاری از سه شاعر گران‌قدر از جمله: خاقانی (520- 595 ه.ق) بزرگترین شاعر قرن ششم فارسی، محتشم کاشانی (905- 996ه.ق) مهم‌ترین شاعر مرثیه‌سرای شیعه و شیخ بهایی، حکیم، علامه فقیه، عارف، شاعر و ادیب قرون دهم و یازدهم هجری، عظمت و جایگاه ویژه حضرت خدیجه(س) را در شعر فارسی تبیین سازد.