تحلیلی بر پیشران‌های کلیدی تاب آوری در شهرهای ساحلی

مفهوم تاب آوری در گفتمان مدیریت زیست محیطی، به ویژه در مورد استراتژی های مرتبط با طبیعت ریشه دوانده است و به طور گسترده به عنوان یک ویژگی مهم سیستم های ساحلی در نظر گرفته شده و به طور فزاینده ای در سیاست های توسعه برجسته شده است. تحقیق حاضر تحلیلی-اکتشافی مبتنی بر مصاحبة گروه های کانونی و به روش دلفی و در زمرة تحقیقات کیفی قرار دارد. در گام اول مفاهیم مرتبط با تاب آوری شهرهای ساحلی در فرآیند پنج مصاحبة گروه کانونی و با روش تحلیل مضمون کیفی به دست آمد. در این مرحله مصاحبه ها در قالب کدگذاری انتخابی، محوری و گزینشی استخراج شده اند. این فرآیند با استفاده از نرم افزار تحلیل کیفی مکس کیو دی ای نسخة 2020 انجام شده است. پس از آن مضامین برای امتیازدهی در اختیار 35 نفر از کارشناسان خبره قرار گرفته و بر اساس تحلیل آینده پژوهی و با استفاده از نرم افزار میک مک پیشران های کلیدی شناسایی شده اند. یافته ها نشان می دهد در گام اول تعداد 45 کد انتخابی، 15 کد محوری و 5 کد گزینشی به دست آمده است. کدهای گزینشی به عنوان پیشرانهای کلیدی در اختیار خبرگان قرار داده شد و نتایج به دست آمده نشان داد پیشران های نهادی ، اقتصادی و اجتماعی به عنوان موثرین عوامل در تاب آوری شهرهای ساحلی مطرح هستند. بنابراین هر گونه سیاست گذاری و برنامه ریزی در مسیر تاب آور کردن سواحل باید این عوامل را مورد توجه قرار دهند. پیشران نهادی شامل عوامل ساختار قانونی مناسب، مدیریت ریسک، سیاستگذاری و مدیریت مخاطرات، ارزیابی مخاطرات و فرصت ها، دارابودن بانک های اطلاعاتی، شبکه سازی، سازمان های مردم نهاد، سیاست های توسعه، درگیرکردن همة ذی نفعان، واکنش های اضطراری، استفاده از فناوری روز، مدیریت یکپارچه، حکمروایی خوب شهری و بسیج منابع و امکانات می شود. پیشران اجتماعی عوامل سرمایة اجتماعی، مراقبت های بهداشتی، انسجام اجتماعی، همکاری های محله ای، مشارکت شهروندان، امنیت غذایی، خدمات اساسی، تحقیق و توسعه، شبکة اجتماعی و فرهنگی، آموزش شهروندان و مدیران، سبک زندگی را در بر می گیرد. همچنین پیشران اقتصادی شامل عوامل سرمایة اجتماعی، مراقبت های بهداشتی، انسجام اجتماعی، همکاری های محله ای، مشارکت شهروندان، امنیت غذایی، خدمات اساسی، تحقیق و توسعه، شبکة اجتماعی و فرهنگی، آموزش شهروندان و مدیران، سبک زندگی شده است.

an analysis of key drivers of resilience in coastal cities

the concept of resilience in urban management discourse, particularly concerning nature-based strategies, has taken root and is widely regarded as a crucial feature of coastal systems, increasingly highlighted in development policies. this research follows an analytical-exploratory approach, employing focus group interviews and the delphi method within the realm of qualitative studies.in the first phase, concepts related to the resilience of coastal cities were identified through five focus group interviews using qualitative thematic analysis. the interviews were processed through selective, axial, and open coding. this process was conducted using maxqda 2020 qualitative analysis software. subsequently, the identified themes were presented to 35 experts for scoring. using foresight analysis and the micmac software, key drivers were identified.findings reveal that, in the initial phase, 45 open codes, 15 axial codes, and 5 selective codes were extracted. the selective codes, identified as key drivers, were presented to experts, and the results demonstrated that institutional, economic, and social drivers are the most influential factors in the resilience of coastal cities.therefore, any policy-making and planning aimed at enhancing coastal resilience should consider these factors. institutional drivers include a proper legal framework, risk management, hazard policy-making and governance, risk assessment and opportunities, access to information banks, networking, ngos, development policies, stakeholder engagement, emergency responses, the use of modern technologies, integrated management, good urban governance, and resource mobilization.social drivers encompass social capital, healthcare services, social cohesion, neighborhood collaborations, citizen participation, food security, essential services, research and development, social and cultural networking, education for citizens and managers, and lifestyle factors. additionally, economic drivers include social capital, healthcare services, social cohesion, neighborhood collaborations, citizen participation, food security, essential services, research and development, social and cultural networking, education for citizens and managers, and lifestyle factors.