بررسی مدیریت تعارض در تحقق‌پذیری کاربری اراضی شهری (مورد مطالعه: منطقۀ ثامن مشهد)

بافت های دارای ارزش تاریخی و فرهنگی به دلیل ویژگی های خاصی که دارند، بستر اهداف، منافع و نیاز های متفاوتِ طیف متنوعی از کنشگران هستند که طبیعتاً بروز تعارضات و تضاد منافع میان کنش گران می تواند در میزان تحقق پذیری و موفقیت طرح های توسعه شهری موثر باشد. بنابراین نحوۀ مدیریت تعارض میان کنش گران در جهت تحقق کاربری اراضی شهری در میزان اثر بخشی و موفقیت طرح های توسعه شهری از موضوعات مهم و حیاتی محسوب می شود. در همین راستا، هدف پژوهش این است که نحوۀ مدیریت تعارض توسط عوامل و مدیران اجرایی در روند تحقق پذیری کاربری اراضی منطقۀ ثامن مشهد مورد بررسی قرار گیرد. تحقیق حاضر پژوهشی کاربردی و توصیفی تحلیلی می باشد که به صورت پیمایشی و میدانی انجام شده است. از این رو، ابزار پرسشنامه و مصاحبه برای گرد آوری اطلاعات مورد نیاز استفاده شده است.پرسشنامه استاندارد مدیریت تعارض افضل رحیم برای موضوع پژوهش تعدیل و تنظیم شد و به تایید خبرگان رسید. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق نرم افزار spss 26  انجام شده است. نتایج آزمون همبستگی اِتا حاکی از این است که میزان استفاده از تکنیک های مدیریت تعارض توسط عوامل اجرایی در روند تحقق پذیری کاربری اراضی منطقۀ ثامن بستگی به مخاطب مقابل شان دارد. به طوری که در مقابل مدیران شهری و توسعه گران بیشتر از تکنیک سازش، مصالحه و همکاری استفاده شده است و در مقابل مردم و مشاورین طرح تفصیلی بیشتر از تکنیک سلطه و اجتناب استفاده کرده اند. همچنین ضریب همبستگی پیرسون نشان می دهد که میان تکنیک همکاری با سازش، سلطه با مصالحه و میزان سازش با اجتناب رابطه معناداری وجود دارد. نتایج حاکی از این است که استفاده از تکنیک های مدیریت تعارض در راستای برنامه ریزی از بالا به پایین بوده و ساز وکار اجرایی جهت مدیریت موثر تعارضات در راستای منافع کلیه کنش گران وجود نداشته است و تعارضات در راستای منافع صاحبان قدرت از طریق سلطه و یا اجتناب مدیریت می شوند.

investigating conflict management in urban land use realization(case of study: saman region of mashhad)

due to their special characteristics, historical and culturally valuable contexts are the context fordifferent goals, interests, and needs of a diverse range of actors, and naturally, the emergence ofconflicts and conflicts of interest between actors can affect the degree of feasibility and success ofurban development plans. therefore, the way to manage conflicts between actors in order to realizeurban land use is considered an important and vital issue in the effectiveness and success of urbandevelopment plans. in this regard, the aim of the research is to examine the way to manage conflictsby agents and executive managers in the process of realizing land use in the samen region ofmashhad. the present research is an applied and descriptive-analytical research that was conductedin a survey and field manner. questionnaire and interview tools were used to collect the requiredinformation. afzal rahim's standard conflict management questionnaire was adjusted and adjustedfor the research topic and was approved by experts. data analysis was performed using spss 26software. the results of the eta correlation test indicate that the extent to which executive agents useconflict management techniques in the process of land use realization in the samen region dependson the audience they face. in such a way that the techniques of compromise, compromise, andcooperation are used more against urban managers and developers, and the techniques of dominanceand avoidance are used more against the people and detailed plan consultants. also, the pearsoncorrelation coefficient shows that there is a significant relationship between the technique ofcooperation with compromise, dominance with compromise, and the degree of compromise withavoidance. the results indicate that the use of conflict management techniques is in line with topdownplanning and there is no executive mechanism to resolve and manage conflicts in line with theinterests of all actors, and conflicts are managed in line with the interests of those in power throughdominance or avoidance.