بازشناسیِ الگوهایِ نوینِ پاسخ‌دهیِ‌ به بزهکاریِ اطفال و نوجوانان در حقوقِ انگلستان با نگاهی به حقوق ایران

پاسخ‌دهیِ به بزهکاریِ اطفال و نوجوانان یکی از شیوه‌‌هایِ شناختِ میزانِ تکامل سیستمِ ‌عدالتِ کیفری در هر نظام حقوقی است به نحوی که حساسیت در این مقوله، علاوه بر فراهم نمودن زمینه‌های اصلاح و درمان، نوعی پس‌انداز کیفری محسوب می‌شود که در پرتوی آن اطفال و نوجوانان بزهکار امروز، در آینده‌ای نه چندان دور تبدیل به شهروندان هنجار شکن جامعه می‌شوند که در نهایت، بی‌اعتنایی به الگوهای پاسخ‌دهیِ نُوین و عدم به کارگیری آنها موجب شکست در این زمینه است. این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی تدوین یافته بعد از ابهام‌زدایی از پاره‌ای از موضوعات، با هدف شناخت الگوهای نُوین پاسخ‌دهی با رویکرد تطبیقی در نظامِ حقوقی انگلستان و ایران پیش‌رفته و سپس نتیجه ‌می‌گیرد؛ الگوی بهره‌مندی؛ الگوی مداخله حدّ‌اقلّی؛ الگوی عدالت ترمیمی؛ الگوی مدیریتِ ریسک(مجموعاً الگوهای عام) و سپس در ذیلِ الگوی پاسخ‌دهی تخمینی؛ استفاده از رسانه‌ها؛ بازپروی نوین؛ پیاده‌سازی شیوه ناتوان کردن بزهکار و پیاده‌سازیِ گرایشِ خودی و سپس، ذیلِ الگوی پاسخ‌دهی ترمیمی؛  پاسخ‌دهی از طریق جامعة محلی و پاسخ‌دهی از طریق مسئولیت پذیری و بازپذیری(مجموعاً الگوی خاص)، الگوهایِ پاسخ‌دهیِ‌ کیفری به بزهکاری اطفال و نوجوانان در یک مدل نُوین در حقوقِ انگلستان محسوب شده که در حقوق ایران تا حد زیادی الگوهای عام در جرایم مستوجب تعزیر پذیرفته شده اما الگوهای خاص، مورد  شناسایی و توجه قرار نگرفته است.

reexamination the new patterns of responding to the juvenile delinquency in english law with a glance at iranian law

the response to juvenile delinquency is one of the ways to recognize the level of development of the criminal justice system in any legal system, in such a way that sensitivity in this category, in addition to providing the grounds for correction and treatment, is considered a kind of penal savings, in the light of which today’s juvenile delinquent will become normative citizens of society in the not-so-distant future, which ultimately, ignoring modern response patterns and 111failing to implement them will lead to failure in this field. this research, which was developed using a descriptive-analytical method, aims to identify new patterns of response with a comparative approach in the legal systems of england and iran after dispelling some of the ambiguities in the issues, and then concludes: the benefit pattern; the minimal intervention model; the restorative justice model; the risk management model (collectively known as general models) and then under the estimated response pattern; the use of media; new rehabilitation method; implementation of disabling the criminal model and implementation of the tendency of criminals to follow socially acceptable norm, and then, under the restorative response pattern; response by the local community and response by accountability, rehabilitation and reintegration (collectively known as the special pattern), are considered as criminal response models to juvenile delinquency in a new model in english law. whereas in iranian law, general patterns have been largely accepted in regard to crimes subject to ta’zir, special patterns have not been recognized and paid attention to.