نظریه‌های مختلف شیء و تاثیر آن‌ها در تبیین آگاهی

در پدیدارشناسیِ هوسرل بیش از آنکه از جهتِ موضوعیّت داشتن در آگاهی به سوژه نگریسته شود، به آن به صورت یک اصلِ مسلّم یا شهود نگریسته شده، و این نکته مغفول مانده است که سوژه خودش به عنوانِ محتوای شناختِ ما چه جایگاهی دارد؛ آیا ما خود را صاحبِ سوژه می‌دانیم؟ یا خودمان را سوژه‌ای می‌دانیم که مقابل نهادِ ابژه است؟ این دو ایده‌هایی گمراه‌کننده ‌اند! ما نه سوژه‌ایم و نه صاحب آن؛ ما یک عنصرِ میانِ مفاهیم را برگزیده‌ایم و بر آن نامِ سوژه نهاده‌ایم، این امری تصادفی نیست بلکه تنها جدا کردنِ یک «مجموعه‌ی ارجاع» از دیگر «ارجاع» ها است که ما آن را به درونِ خویش می‌کشیم؛ دال‌هایِ محض بی آنکه «چیزی» یا «حتی» مفهومی، مدلول آن‌ها باشند و به لحاظِ محتوا به تنهایی التفاتِ تهی‌اند، صرفِ حساسیتِ ما را به کار می‌اندازد بی‌آنکه چیزی ارائه کنند. در این مقاله ما جهت نگرش‌مان را تغییر می‌دهیم، یعنی از اولویت سوژه، به سوی عاملیت شیء در آگاهی به مثابه حوزۀ مالکیت، میان ما و دیگر اشیاء و یا دیگر اذهان تغییر جهت می‌دهیم.

different theories of things and its effect in explanation of consciousness

in the phenomenology of husserl, subjectivity is important as a prior necessity, insight, and a self-evident in our consciousness, hence it’s not produced or cleared as content. does it mean husserl ignored subjectivity and its value as content in human minds? if it’s not, how we have owned it? or is it the subjectivity placement inside an object or against it? neither! because both of them may mislead us. we aren’t the subject or its owner, we only select a single type of concept and delimit it by subjectivity. it’s not a probabilistic action, because we only separate a concept from others, then introject it as a predicate without every content. after all, there are empty and it’s only stimulate our sensibility without every new data. in this paper, we change our point of view from the primacy of the subject to the object’s effect on consciousness as the sphere of ownness, between us and other things or other minds.