هر کسی را اصطلاحی داده اند تقیّه ورزی و هویّت‌مندی در میان جماعت گُپتی هندوستان

گُپْتی‌های بهاونگر هند، نمونه‌ای نامعلوم از تقیّه اند و چالشی برای طبقه‌بندی‌های سنّتی هویّت دینی در جنوب آسیا. تقیّه غالباً توسط گروه‌های اقلیّت یا مسلمانانِ در مضیقه که از افشای اعتقادات واقعی خویش بیم دارند، انجام می گیرد. از چشم انداز تاریخی، شیعیان، چه اثناعشری و چه اسماعیلی، به طور معمول خود را در زیّ تسنّن، که شکل دهندۀ جماعت اکثریّت اند، پنهان داشته اند. سوال اصلی تحقیق این است که نحوۀ تقیۀ گُپتی ها چگونه است؟ یافته های تحقیق نشان می دهد گُپْتی‌ها که پیروان امام اسماعیلی اند و نامشان نیز به معنای  پنهان یا مخفی است، نه در لباس اهل سنّت، که در کسوت هندوان پنهان می شوند. عمل تقیّۀ گُپْتی‌ها به دلیل دیگری نیز استثنایی است: هندوئیسم صرفاً پوششی برای پیشگیری از پیامدهای زیانبار نیست، بلکه بخشی جدایی‌ناپذیر از نظام اعتقادی و هویّتی گُپْتی‌ها، و اساس اعتقاد ایشان به آقاخان، نه تنها به عنوان امام، بلکه در جایگاه اَوتار عصر حاضر است.

“everyone has their own idiom” taqiyya and identity among the gupti community of india

taqiyyah, or pious circumspection, is a long-established practice in the history of islam. it is normally adopted by minority or otherwise disadvantaged groups of muslims who fear negative repercussions should their real faith become known. historically, shīʿah muslims, both ithnā-ʿasharī and ismāʿīlī, have sometimes had to live as sunnīs, who form the dominant community. however, the guptīs of bhavnagar, india, represent an unexplored case of taqiyyah, and challenge traditional categories of religious identity in south asia. the guptīs are followers of the ismāʿīlī imam, and their name means secret or hidden ones. in the context of india, they take refuge not as sunnī muslims, but as hindus. the guptī practice of taqiyyah is exceptional for another reason: hinduism is not simply a veil used to avoid harmful consequences, but forms an integral part of the guptī belief system and identity, and the basis of their conviction in the aga khan, not only as the imam, but as the avatāra of the current age.