بررسی فقهی حقوقی الزام فروشنده بر تعمیر کالا با تاملی در کنوانسیون بیع بین المللی 1980

سالم بودن مبیع شرطی است که در سکوت طرفین، در توافق صورت پذیرفته مستتر است. بایع آگاه از این تکلیف بوده و مشتری خود را ذی حق آن تعهد می‌داند. در کنوانسیون بیع بین المللی کالا مصوب 1980 خریدار از حق الزام به تعمیر کالا در فرضیکه مبیع غیر منطبق با قرارداد بوده، بهره‌مند است. این حق در بند3 ماده46 در آن کنوانسیون با شرایطی به رسمیت شناخته شده است. چنین حقی نه در فقه امامیه و نه در قانون مدنی مطرح نشده است و در بین حقوق‌دانان در خصوص مشروعیت آن اختلاف نظر وجود دارد. خریدار مطابق ماده422 قانون مدنی تنها امکان اخذ ارش یا فسخ معامله را دارد؛ با امعان به آنکه مقنن در مقام بیان ضمانت اجراء سکوت کرده و از حق الزام به تعمیر سخنی به میان نیاورده است، باید گفت حکم اولیه در حقوق ایران عدم وجود چنین حقی می‌باشد. شایان ذکر است در فرضی که مبیع کلی است، اساسا ضرورتی هم بر شناسایی آن حق برای مشتری وجود نداشته و بایع باید کالای جانشین تسلیم کند؛ اما در صورتیکه مبیع عین معین باشد، احتمال ضرر وجود دارد. در فرض اخیر بر اساس قاعده «لاضرر» حکم بر تکلیف بایع به تعمیر مبیع موجه است.

juridical and legal study of the seller's obligation to repair goods with a recognition on the international sales convention 1980

to be flawless of the goods is a condition that is hidden in the silence of the parties in the agreement. the seller is aware of this obligation and customer considers himself as the rightful of this obligation. in the convention on the international sale of goods approved in1980، if the goods are not in accordance with the contract، the seller is obliged to repair the goods. this right is recognized in paragraph 3 of article 46 in that convention with conditions. such a right has not been raised either in jurisprudence or in the civil law and there is a difference of opinion among jurists regarding its legitimacy. according to article 422 of the civil code the buyer has only the option of obtaining compensation or a rescission of the transaction; regarding the fact that the civil code is silent on the issue of performance guarantee and has not mentioned the right to oblige to repair، it should be said that the primary ruling in is the absence of such a right. it is worth mentioning that in the assumption that the goods is a unspecified، there is basically no need to identify that right for the customer، and the seller must submit the substitute product; but if the goods is certain، there is a possibility of loss. in the latter assumption، based on the rule of the necessity to compensation of the loss، the ruling on the obligation of the seller to repair the goods is justified.