جرم شناسی بالینی و جایگاه آن در حقوق کیفری ایران

جرم ‌شناسی بالینی، یکی از مهم‌ ترین نحله‌های تفکر جرم شناختی در دوران معاصر است که به‌ویژه با پیدایش مکتب تحققی، به مباحث و محافل جرم‌شناسی راه یافت. این گرایش فکری نوظهور، انقلابی در آموزه‌ها و تعالیم راجع به مسئولیت‌ کیفری بزهکاران پدید آورد به‌نحوی‌که معیارهای به‌کلی متفاوت با گرایش‌های فکری پیش از خود برای تعیین مسئولیت کیفری بزهکاران پیشنهاد نمود. جرم‌شناسی بالینی، با تکیه ‌بر مفهوم حالت خطرناک، سعی می‌کند عناصر تشکیل‌دهنده مسئولیت کیفری را با جستجو در شخصیت بزهکار تعیین نماید. حالت خطرناک و شخصیت بزهکار، از مهم‌ترین مولفه‌های تشکیل‌دهنده جرم‌شناسی بالینی هستند و بر این اساس، خطرناکی بزهکار، شخصیت خاصی از وی می‌سازد. این شخصیت، مهم‌ترین موضوع راهبردهای تعیین مسئولیت کیفری است که به نحوی، تحت تاثیر آموزه‌های جرم‌شناسی بالینی هستند. در پژوهش حاضر، سعی شده است مفهوم و مولفه‌های جرم‌شناسی بالینی و نیز تاثیر آموزه‌های مطرح در این گرایش فکری نوپدید در دانش جرم‌شناسی بر تعیین مسئولیت کیفری بزهکاران، مورد بحث و بررسی قرار گیرد.