بازاندیشی همبستگی اجتماعی: تحلیل تطبیقی نظریه شناسایی آکسل هونت و سیاست حقیقت ریچارد رورتی

فرسایش الگوهای سنتی همبستگی اجتماعی بر اثر جهانی‌شدن شتابان، مهاجرت گسترده و فردگرایی انتزاعی، ضرورت بازاندیشی در مفهوم همبستگی در جهان معاصر را برجسته ساخته است. از این رو، مقاله حاضر با هدف ارائه چارچوبی مفهومی برای بازاندیشی همبستگی اجتماعی، به تحلیل تطبیقی دو نظریه‌ی مطرح معاصر یعنی شناسایی هونت و سیاست حقیقت رورتی از طریق بازخوانی انتقادی متون آن‌ها پرداخته است. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که ادغام ساختارمند این دو دیدگاه، مدل تلفیقی برای بازسازی همبستگی در سه لایه: 1. هستی‌شناختی: هویت‌یابی فردی از مسیر شناسایی اجتماعی؛ 2. -اجتماعی: بازتولید فضای کثرت‌گرا با بازتوصیف روایت‌ها؛ 3. همبستگی پایدار به مثابه برآیند دیالکتیکی «عدالت شناسایی نهادی‌شده» و «شمول گفتمانی»، فراهم می‌آورد. براین اساس نوآوری پژوهش، در پیوند خلاقانه ساختار و گفتمان در فضای کثرت‌گرایانه است که تفاوت‌ها را به موتور محرک پیشرفت تبدیل می‌کند و از این رو راهکاری برای مدیریت چالش‌هایی چون فردگرایی و بحران‌های هویتی ارائه می‌دهد. در نهایت، پیامدهای عملی این چارچوب شامل تدوین برنامه‌های آموزشی چندفرهنگی و خلق روایت‌های رسانه‌ای فراگیر برای تقویت انسجام اجتماعی می‌باشد.

rethinking social solidarity: a comparative analysis of axel honneth's theory of recognition and richard rorty's politics of truth

the erosion of traditional models of social solidarity-driven by accelerated globalization, large-scale migration, and a growing abstract individualism-has rendered a conceptual reappraisal of solidarity in the contemporary world imperative. this article proposes a conceptual framework for rethinking social solidarity by conducting a comparative analysis of two influential contemporary theories: axel honneth's theory of recognition and richard rorty's politics of truth. through a critical rereading of primary texts, the study demonstrates that a systematic integration of these perspectives yields a synthetic model for reconstructing solidarity across three interrelated levels:‌(1)‌ontological-individual identity-formation through social recognition;‌(2)‌social-the reproduction of a pluralistic public sphere via the redescription of narratives; and‌ (3) sustainable solidarity as the dialectical product of institutionalized recognition justice and discursive inclusion. consequently, the paper's original contribution lies in creatively linking structural and discursive dimensions within a pluralistic context, thereby transforming differences into drivers of societal progress and providing a framework for addressing challenges such as rampant individualism and identity crises. the practical implications of this framework include designing multicultural educational programs and creating inclusive media narratives to strengthen social cohesion