تطبیق نظریه نیازهای اساسی بر دهه اول جمهوری اسلامی ایران

انقلاب اسلامی را باید از جمله انقلاب‌های اجتماعی جهان به‌شمار آورد. گستره دگرگونی‌های ناشی از انقلاب‌های اجتماعی بسیار وسیع است و قابل مقایسه با انقلاب‌های سیاسی نیست. این انقلابات می‌توانند مسیر توسعه را در کشورهای خود ریل‌گذاری کنند. اگرچه این مسیر می‌تواند بر اساس تجربه تغییر کند و یا دچار فراز و فرودهایی شود. بر این اساس این مقاله هدف خود را بررسی رویکرد جمهوری اسلامی به مقوله توسعه در دهه اول حیات خود قرار داده است. بررسی این واقعیت می‌توان به ما نشان دهد، رهبران انقلاب به مقوله توسعه چگونه می‌نگریستند و امروز در مقایسه با دهه 1360 در کجا ایستاده‌ایم. بر این اساس سوال پژوهش حاضر این است که: از منظر نهادی، سیاستگذاری توسعه در دهه اول حیات جمهوری اسلامی را چگونه می‌توان تحلیل کرد؟ فرضیه‌ای که در پاسخ به این سوال ارائه شده است از این قرار است: دولت پساانقلابی در غیریت‌سازی با نظام سیاسی پیشین به جای تعریف توسعه به مثابه رشد اقتصادی، رویکردی توزیع‌گرایانه در پیش گرفت و در چارچوب آرمان‌های انقلاب و رفع نابرابری‌ و گسترش رفاه به تاسیس نهادهایی‌ چون کمیته امداد، بنیاد مستضعفان، خانه‌های بهداشت، جهادسازندگی و بنیاد مستضعفان اقدام کرد. برای تبیین این فرضیه مقاله حاضر از چارچوب نظری «نیازهای اساسی» بهره خواهد جست. روش پژوهش حاضر نهادی و گرد آوری داده ها به شکل کتابخانه‌ای خواهد بود.

applying the basic needs theory to the first decade of the islamic republic of iran

the islamic revolution should be considered one of the world's social revolutions. the scope of changes resulting from social revolutions is vast and cannot be compared to political revolutions. these revolutions may set the trajectory for development in their countries, although this path may change based on experience or go through ups and downs. accordingly, the present paper is aimed at examining the approach of the islamic republic to the issue of development in its first decade. this examination can show us how the leaders of the revolution viewed development and where we stand today in comparison to the 1980s. the research question is from an institutional perspective, how can we analyze development policymaking in the first decade of the islamic republic? the hypothesis presented in response to this question is the post-revolutionary government, in its opposition to the previous political system, instead of defining development as economic growth, adopted a distributive approach and, within the framework of revolutionary ideals, focused on reducing inequalities and expanding welfare by establishing institutions such as the imam khomeini relief committee, the foundation of the oppressed, health houses, the construction jihad, and the foundation of the oppressed. to explain this hypothesis, the current paper will use the basic needs theoretical framework. the research method will be institutional, with data collection conducted in a library-based manner.