جامعه‌پذیری سیاسی و تحول در فرهنگ سیاسیِ ایران پس از انقلاب اسلامی

فرهنگ سیاسی مجموعه‌ای از منش‌ها، اعتقادات و احساسات در درون یک ملت نسبت به سیاست در زمانی مشخص است. که به سه نوع اصلی محدود، تبعی، مشارکتی و ترکیبی از این فرهنگ‌ها تقسیم می‌شود. به‌علاوه، جامعه-پذیری سیاسی هم فرایند حفظ یا دگرگونی در فرهنگ‌های سیاسی است که از دو طریق جامعه‌پذیری اولیه و ثانویه به انجام می‌رسد. بر این اساس، فرهنگ سیاسی در ایران بعد از انقلاب اسلامی روندی از فرهنگ تبعی به مشارکتی را آغاز کرده است، که گرچه نسبت به قبل از انقلاب اسلامی پیشرفت‌هایی حاصل گردیده، اما سیر این حرکت، یک روند کُند را حکایت می‌کند. پرسش پژوهش حاضر این است که:جامعه‌پذیری سیاسی چه تاثیری بر فرایند تحول در فرهنگ سیاسی ایران بعد از انقلاب اسلامی داشته است؟فرضیه نوشتار با روش توصیفی – تحلیلی و در چارچوب مفهوم فرهنگ سیاسی و جامعه‌پذیری سیاسی آلموند و وربا، چنین می‌باشد: ضعف عملکرد در حوزه جامعه‌پذیری ثانویه به عنوان بُعدی از جامعه‌پذیری سیاسی، باعث تاخیر در فرایند تحول در فرهنگ سیاسی ایران(از تبعی به مشارکتی) شده است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که ضعف عملکرد در نظام آموزشی و احزاب به عنوان دو مورد اثرگذار در تربیت سیاسی افراد؛ قطار حرکت به سمت فرهنگ سیاسی مشارکتی را کُند کرده است. بخشی از مشکلات در نظام آموزشی به عدم آموزش مناسبِ رفتارهای سیاسی از جانب معلمان و اساتید و بخشی مرتبط با محتوا و منابع درسی می‌باشد. احزاب نیز به دلیل ماهیت دولتی، نتوانسته‌اند عملکرد قابل توجهی در راستای تحول در فرهنگ سیاسی ایران پس از انقلاب اسلامی داشته باشند.

political socialization and transformation in the political culture of iran after the islamic revolution

political culture is a set of attitudes، beliefs، and feelings within a nation towards politics at a specific time. it is divided into three main types: limited، subordinate، participatory، and a combination of these cultures. in addition، political socialization is the process of maintaining or transforming political cultures، which is carried out through two methods: primary and secondary socialization. accordingly، political culture in iran after the islamic revolution has begun a process from subordinate to participatory culture، which although some progress has been made compared to before the islamic revolution، the course of this movement indicates a slow process. research question: what effect has political socialization had on the process of transformation in iran's political culture after the islamic revolution? the hypothesis of the article is that weak performance in the area of secondary socialization as a dimension of political socialization has caused a delay in the process of transformation in iran's political culture (from subordinate to participatory). findings: the weak performance in the educational system and parties as two factors affecting the political education of individuals has slowed down the movement towards a participatory political culture. part of the problems of the educational system are related to the lack of appropriate training in political behavior by teachers and professors، and part is related to the content and course resources. parties، due to their governmental nature، have also not been able to perform significantly in the direction of transformation in iran's political culture after the islamic revolution.