بررسی تاثیر کیفیت مولفه‌های مدل مکان پایدار در میزان حس تعلق ساکنین خانه‌های روستایی نواحی جلگه‌ای (محدوده مورد مطالعه: ناحیه جلگه‌ای شهرستان تالش)

در سال‌های اخیرخانه‌های روستایی نیز مانند هرپدیده‌ای تحت تاثیر عوامل درونی و بیرونی، از تغییرات و دگرگونی‌های وسیعی برخوردار بوده و پیامدهایی نظیر بیگانگی انسان با مکان و کاهش حس مکان را در پی داشته است. حس تعلق به مکان یکی از عوامل مهم در شکل‌گیری ارتباط استفاده‌کنندگان با مکان و ایجاد محیط با کیفیت می‌باشد. لذا تامین مسکن روستایی مناسب، بازسازی و نوسازی آن که قاعدتاً با هدف نیل به کیفیت فضایی مطلوب‌تر دنبال می‌شود، نیازمند اطلاع از عوامل موثر بر حس مکان در عناصر تشکیل دهنده آن است. بر این اساس پژوهش حاضر به دنبال بررسی میزان تاثیرگذاری کیفیت مولفه‌های مکان پایدار در ایجاد حس تعلق به خانه‌های روستایی تالش می باشد تا با دستیا‌بی به دانش ساختاری ‌آن در الگوی معماری بومی که می تواند همانند دیگر مقوله‌ها به نسل های آینده انتقال یابد، تاثیر بسزایی در طراحی بناهای روستای امروزی به‌وجود آورد. بدین منظور اطلاعات پژوهش حاضر براساس مطالعات کتابخانه ای و مشاهدات میدانی گردآوری شده است. روش‌ این تحقیق توصیفی-تحلیلی است و داده‌های آن از طریق روش پیمایشی مبتنی بر استفاده از پرسشنامه افتراق معنایی جمع‌آوری شده است. حجم نمونه در این پژوهش670 نفر بود که از میان افراد بالای 18سال در روستاهای جلگه‌ای تالش به روش توزیع سهمیه‌ای انتخاب شدند. پس از توزیع وتکمیل پرسشنامه‌ها، برای بررسی داده‌های پژوهش از آزمون tتک نمونه‌ای، همبستگی و رگرسیون در نرم افزارspss استفاده شده است. یافته‌های پژوهش نشان داد که از میان مولفه‌های مدل مکان پایدار،کیفیت متغیر بوم-سرزمینی و تجلّی آن در محیط کالبدی خانه های روستایی جلگه‌ای تالش با ضریب تاثیر0/834درصد بیشترین تاثیر و کیفیت متغیر فضایی با ضریب تاثیر0/108 درصد کمترین تاثیر را بر میزان حس تعلق افراد استفاده کننده از فضا داشته است. همچنین در متغیر بوم- سرزمینی، مصالح سازگار با بوم و محل نیز با ضریب تاثیر0/936 درصد بیشترین تاثیر را در ایجاد حس تعلق مکانی دارند. بنابراین در خانه‌های روستایی تالش، علاوه‌بر در نظرگرفتن ویژگی‌هایی همچون آسایش اقلیمی که در کیفیت فعالیتی بیشترین میزان تاثیر را دارند، عناصر تشکیل دهنده آن باید با شکل و مصالح سازگار با بوم و محل بازآفرینی شوند تا از لحاظ معنایی نیز حس تعلق خاطر بیشتری را ایجاد نمایند.

examining the impact of the quality of sustainable spatial model components on the sense of belonging among residents of rural houses in the plain areas of guilan province (case study: plain area of tālesh city)

in recent years, rural houses, like any other phenomenon, have been influenced by internal and external factors, undergoing significant changes and transformations, and have had consequences such as human alienation from the place and a decrease in the sense of place. the sense of belonging to the place is an important factor in forming users’ connection with the place and creating a high-quality environment. therefore, providing suitable rural housing, reconstruction, and renovation, usually followed to achieve a more favorable spatial quality, requires knowledge of the factors affecting the sense of place in its constituent elements. therefore, the current research aimed to investigate the extent of the impact of the quality of sustainable spatial components in fostering a sense of belonging to rural houses in tālesh. by obtaining its structural knowledge of these components within the framework of indigenous architecture, which can be transmitted to future generations like other principles, the research aimed to significantly influence the design of contemporary rural structures. for this purpose, the information of this research has been collected based on library studies and field observations. it was descriptive-analytical research, and its data was collected through a survey method using a semantic difference questionnaire. the research sample included 670 residents of rural houses in the tālesh region, the were selected by quota distribution. after distributing and completing the questionnaires, correlation and regression tests were used in spss software to check the research data. the findings of this research showed that among the components of the sustainable spatial model, the quality of the eco-territorial variable and its manifestation in the physical environment of tālesh rural houses had the greatest effect on the sense of belonging of the people using the space with an influence coefficient of 0.834%. therefore, to increase the sense of place in tālesh rural houses, its constituent elements should be recreated with shapes and materials compatible with the environment and the place.