الشخصیه فی مسرحیه انا امک یا شاکر لیوسف العانی

تعد الشخصیه من العناصر الرئیسه فی الروایه بشکل عام وفی النص المسرحی بشکل خاص؛ لان الشخصیه تلعب دوراً مهما فی تطویر الاحداث داخل النص المسرحی، وکثیراً ما یعتمد المولف على ابعاد ومواصفات الشخصیه القصصیه فی توصیل ما یرمی الیه من افکار لتکون بمثابه مدلولٍ مادی على الکثیر من الافکار والمضامین الانسانیه. یهدف هذا البحث الذی یعتمد علی المنهج الوصفی_ التحلیلی الى دراسه الشخصیه فی مسرحیه انا امک یا شاکر لیوسف العانی، حیث سجلت هذه المسرحیه اول تاثیر للادب الاشتراکی فی المسرح العراقی لتناص شخصیه ام شاکر مع شخصیه الاُم عند مکسیم غورکی. واهم النتائج التی توصل الیها البحث ما یلی: ان العانی هو اول کاتب عراقی یختار المراه بطلاً للمسرحیه، وهی ام شاکر الام ذات الاراده الحدیدیه والوعی السیاسی غیر العادی والایمان الذی لا یتزعزع فی حتمیه الثوره الوطنیه وضروره انتصارها. وقد اختار العانی شخصیات المسرحیه من بین الناس العادیین کی یتواصل معها الجمهور بسرعه، اذ انّ الحقیقه التی اراد العانی ان یوصلها للجمهور دفعته لاستخدام اللهجه الدارجه لایصال خطابه المسرحی والفکری للامیّین من المجتمع الذین لا یجیدون القراءه والکتابه. ویبدو انّ العانی اهتم بالمونولوج ولم یلتفت الی بعض ابعاد الشخصیات، حیث لا نجد تحولا فی الشخصیات، اذ بقیت کما هی طیله المسرحیه وظلّت رهینه الثوره الشعبیه والحدث المسرحی، فلم تکن غنیه فی ذاتها، لکنها کانت غنیه بالافکار التی تودیها. 

characterization in youssef al-ani’s i am your mother, shaker!

the character is a main element in a dramatic text as a playwright often relies on specific dimensions of the fictional character to convey ideas, hence the character plays a significant role in developing the events. this study, based on a descriptive-analytical approach, examines characterization in youssef al-ani’s i am your mother, shaker!. this play is one of the pioneers of socialist literature in iraqi theater due to the intertextual relationship between umm shaker and the character in maxim gorky’s the mother. the most important findings of the study are the following: al-ani is the first iraqi writer to present a woman (umm shaker) as the hero of the play, the mother with an iron will, extraordinary political awareness, and unwavering faith in the victory of the national revolution. al-ani draws the characters from ordinary people, so the audience identifies with them quickly. the message that al-ani intended to convey prompted him to use the colloquial dialect delivering his theatrical and intellectual speech to the illiterate members of society. it seems that al-ani paid more attention to conversation (monologue) than characterization as do not find any transformation in the characters throughout the play. the characters are hostage to the popular revolution and the theatrical event.