>
Fa   |   Ar   |   En
   تاریخ شناسی و سیاست ورزی، زمینه های ناکارکردی تاریخ شناسان در سیاست  
   
نویسنده رضوی ابوالفضل
منبع كنگره ملي تاريخ دانان ايران - 1399 - دوره : 5 - پنجمین کنگره ملی تاریخ دانان ایران - کد همایش: 9919019398 - صفحه:155 -167
چکیده    تاریخ شناسی سیر تحوّل کنش جمعی انسان و صیرورت ساختار جامعه را بررسی می کند و تجربه های کارآمدی را در اختیار مجریان سیاست قرار می دهد. از آغاز شروع تاریخ نگاری علمی (تر) نیز این وجه پراگماتیستی تاریخ مورد توجّه بوده و در سراسر دوران مدرن و فرامدرن مورد تاکید قرار گرفته است. در ایران هم در بیشتر ادوار، طیف وسیعی از منابع تاریخی با عناوین: سیرالملوک، اندرزنامه، مرآت السلاطین، وزارت نگاری و... با هدف آموزش سیاست و آشنایی صاحبان قدرت با حکومت داری مطلوب و همواری مناسبات جامعه و حکومت تدوین شده و در کنار اصحاب قدرت، مورّخان حضور تاثیرگذار داشته اند. این در حالی است که در وضعیت کنونی جامعه، باوجود بلوغ نسبی حلقه های تاریخ شناسی، به سبب نوعی نگرش غیرتخصّصی نسبت به علم تاریخ، اهالی سیاست و دولتمردان چندان اعتنایی به ضرورت حضور کارشناسان خبره‌ تاریخی در کنار خود ندارند و با مسامحه از کنار آن عبور می کنند. در همین جهت، نوشتار حاضر، با اعتنا به ماهیت کارآمدی دانش تاریخ و زمینه های تاریخی کارآمدی تاریخ‌شناسی در سیاست ازمنه گذشته ایران، تبیین زمینه های ناکارکردی تاریخ شناسان در عرصه های سیاسی را در دستور کار دارد.
کلیدواژه ایران، تاریخ ,تاریخ شناسی ,حکمت عملی ,سیاست، سیاست ورزی.
آدرس دانشگاه خوارزمی, ادبیات و علوم انسانی, تاریخ, ایران
پست الکترونیکی abolfazlrazavi@khu.ac.ir
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved