بررسی الگو های پراکنش رشته های دانشگاهی آموزش عالی در استان قزوین و بارزسازی شاخص های فضایی موثر بر مطابقت رشته با پتانسیل های منطقه

به دلیل رشد جمعیت و توزیع آن بر اساس فاکتورهای محیطی و اقتصادی، تلاش در جهت توزیع امکانات به صورت متوازن از دغدغه های اصلی سیاستگذاران و مدیران می باشد. اجرای طرح های آمایشی و برنامه‌ریزی های منطقه ای نوعی از دید همه جانبه به منابع می باشند. یکی از مسائل اساسی مکانی در دنیای کنونی و در مبحث آموزش عالی، عدم توازن در اختصاص امکانات آموزشی متناسب با جمعیت و پتانسیل های یک محدوده جغرافیایی و سیاسی می باشد. سیستم اطلاعات جغرافیایی به دلیل مدیریت حجم عظیمی از اطلاعات و نیز تحلیل های مکانی موجود در آن، می تواند کمک شایانی به مدیران و برنامه‌ریزان در مدیریت بهتر منابع داشته باشد. در پژوهش حاضر با استفاده از شاخص هایی مانند ضریب مکانی، بیضی انحراف معیار، تابع خودهمبستگی نمایی، تابع k و موران به بررسی توزیع مکانی و نیز انطباق آمایشی مراکز آموزش عالی در استان قزوین پرداخته شد. با بهره گیری از نتایج شاخص ضریب مکانی، قوت ها و ضعف های شهرستان های استان در زمینه فعالیت های مختلف شغلی بررسی گردیده و پس از آن با بررسی نتایج مربوط به نرخ بیکاری در رشته های گروههای عمده تحصیلی به تفکیک شهرستان ها، به بررسی تعادل آمایشی میان تعداد دانشجویان رشته های گروه های عمده تحصیلی و توان شهرستان ها پرداخته شد. نتایج بدست آمده ، نشان از تعادل آمایشی مناسب بین رشته های تحصیلی گروهها و مشاغل کشاورزی و دامپزشکی و علوم پزشکی و عدم تعادل در رشته های تحصیلی گروه‌های علوم انسانی و فنی و مهندسی دارد. با توجه به بررسی های صورت گرفته می توان گفت که، شاخص های توصیفی و مکانی به کار رفته در این پژوهش می توانند در تصمیم سازی و تصمیم گیری مدیران نقش پررنگی را ایفا نمایند.