ویژگی‎های مقولۀ زمان در رمان قاعدۀ بازی بر مبنای نظریّۀ ژرار ژنت

نوشتار حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و بر اساس نظریّۀ ژرار ژنت، با هدف مشخّص‌کردن انواع زمان‌پریشی‌های روایت و علّت کاربرد آن‌ها در رمان قاعدۀ بازی، بررسی انواع شتاب و انواع بسامد و تاثیر آنها بر روند و جذّابیّت رمان نامبرده، نوشته شده‌است. محتوای رمان قاعدۀ بازی روانکاوانه و فلسفی است. زنوزی جلالی برای انتقال بهتر این محتوا، ساختار بسیار سنجیده‏ای تنظیم کرده‎ است. در مقولۀ نظم، یافته‏ها حاکی از آن است که درصد بالایی از متن دارای زمان‎پریشی از نوع گذشته‏نگر است. راوی با تداعی معانی، خطّ زمان را می‏شکند و به بیان خطاهای خود در گذشته می‎پردازد. این گذشته‎نگری‎ها باعث ایجاد تعلیق و جذّابیّت اثر شده‌است. تک‏گویی درونی و بیان ایدئولوژی‏های راوی، شتاب منفی را ایجاد کرده‎؛ امّا با توجّه به اینکه هدف زنوزی جلالی پرداختن به داستان شخصیّت است، شتاب آن کاملاً بجا و طبیعی است. بیشترین میزان در انواع بسامد، به بسامد مکرّر اختصاص دارد. او با این‎ کار باعث انتقال بهتر آشفتگی، روان‎پریشی و عقده‏های راوی شده است و تاثیر آن اتّفاقات را بر روان راوی بازگو می‎کند. در این اثر نه‌تنها هیچ‏گونه ناهماهنگی در میان مولّفه‎های نظریّۀ ژنت وجود ندارد؛ بلکه این مولّفه‎ها پیوستگی و تعامل موثّری با یکدیگر دارند. تکنیک‌های به‎کارگرفته در روایت این اثر کاملاً مناسب و آگاهانه است و مطالعۀ ساختاری این رمان منجر به درک پیچیدگی‎های آن شده است.

the features of the concept of time in game rules based on gerard genette’s theory

the present article is devised on the basis of a descriptive-analytical procedure and is based on the theory of genette, with the aim of identifying the types of time lapses in the narrative and the cause for their use in the novel; “game rules.” furthermore, it is to examine different forms of acceleration and frequency and their impact on the process and attractiveness of the aforementioned novel. the content ofthe novel is the rule of the psychoanalytical and philosophical game.zonouzi has set up a well-considered structure for better transmissionof this content. in the concept of order, the findings indicate that a highpercentage of the text has anachronism of lapse in past time. byobjective correlative, the narrator breaks the timeline and expresses hismistakes in past. these past tendencies have created suspense of thework. the narrator's internal monologue and expression of ideologieshave created negative momentum; but considering that zonouzi's goalis to deal with the character's story, its acceleration is completelyappropriate and natural. the highest frequencies are dedicated to therepeated ones. by doing this, he has caused a better transfer ofconfusion, psychosis and narrator's complexes and recounts the effectof those events on the narrator's psyche. in this work, there is, not onlyno inconsistency among the components of genette’s theory, but alsoan effective connection and interaction among the components. thetechniques used in the narration of this work are appropriate, and thestructural study of this novel has led to the understanding of itscomplexities.