مولفه های کانونی چرخش راهبردی آمریکا به سوی شرق آسیا

چرخش ایالات متحده به سوی آسیا، راهبردی است که ایالات متحده آمریکا در دوره اوباما در پیش گرفت و مشخصاً در سال 2011 اعلام شد. با توجه به رشد اقتصادی فوق‌العاده چین و تهدیداتی که این کشور در شرق آسیا به لحاظ نظامی و اقتصادی متوجه منافع آمریکا مینمود، اوباما تلاش کرد توجه و منابع آمریکا را به سوی آسیاپاسفیک به طور عام و شرق آسیا به طور خاص معطوف کند. نقطه کانونی رویکرد آمریکا مهار و مدیریت قدرت رو به تزاید چین در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی و امنیتی بود. اگرچه به این موضوع زیادی پرداخته شده، اما از منظر اقتصاد سیاسی بین الملل و جایی که برخی جنبه های اقتصادی، ارزش سیاسی (دفاعی و امنیتی) والایی دارد و در تعیین موقعیت قدرت این دو رقیب مهم هست، توجه چندانی نشده است. با توجه به این نقطه ضعف که میتواند اهمیت موضوع را بسیار کاهش دهد، مقاله کنونی در پی بررسی نقش یکپارچه و همزمان مولفه های کانونی در چرخش راهبردی آمریکا به سوی شرق آسیا است. به عبارتی، این مولفه ها ترکیبی از مولفه های سیاسی و اقتصادی اند که تا کنون عمدتاً جداگانه دیده شده و کمتر به صورت ترکیبی یا یکپارچه و همزمان در نظر گرفته شده اند. این مقاله به تاثیر از نظریه ثبات هژمونیک که مورد توجه عمده نظریه پردازان در این رابطه بوده، به بررسی این مولفه ها میپردازد.

the focal points of the us strategic pivot to asia

the us pivot to asia is a strategy that the us approved during the obama era and was clearly announced in 2011. considering the unexpected economic growth of china and chinese threats in east asia in terms of military and economic interests of america, obama tried to direct america's attention and resources towards asia-pacific in general and east asia in particular. the focal point of america's approach was to contain and manage china's growing power in the political, economic, and security fields. although this issue has been discussed a lot, from the point of view of international political economy and where some economic aspects have high political value (in terms of defense and security affairs) and are important in determining the power position of these two rivals, little attention has been paid. considering this weakness, which can greatly reduce the importance of the issue, the current article seeks to examine the integrated and simultaneous role of focal components in america's strategic turn towards east asia. in other words, these components are a combination of political and economic components which until now have been mostly seen separately and less combined or integrated and considered at the same time. this article examines these components with the influence of the theory of hegemonic stability, which has been the main concern of theorists in this regard.