مطالعۀ تطبیقی الگوی روایت در نقاشی مکتب اصفهان و دورۀ پهلوی دوم

هنر ایران در دوران پر فراز و نشیب خود، همواره تحت‌تاثیر دیگر جوامع بوده است؛ اما نکتۀ مهم در جریان این تاثیر و تاثرات، حفظ همیشگی منش و ساختار(الگوی روایت) در هنر ایران است. درواقع، در طول تاریخ هنرمندان ایرانی از تجربیات ساختاری و تکنیکی و در کل، موضوعی و محتوایی دیگر فرهنگ‌ها متاثر شده‌اند، ولی شخصیت و منش ایرانی خود را حفظ کرده‌اند و این تاثیرات را در هنر خود مستحیل نموده و روایتی ایرانی ارائه کرده‌اند. هدف پژوهش پیشِ‌رو، مطالعۀ تطبیقی الگوی روایت که عنصری برگرفته از روایت‌شناسی ساختارگراست، در دو دوره و مقطع تاریخی مهم در هنر تصویری ایران است؛ دورۀ حکومت «شاه عباس اول» در اصفهان و دورۀ دوم حکومت پهلوی در ایران. اهمیت و ضرورت این پژوهش از آن‌روست، که هنر نقاشی ایران در این دو مقطع تاریخی، تاثیرات فراوانی را از هنر اروپا اخذ کرده و مکاتب هنری بعد از خود را تحت‌تاثیر قرار داده است؛ از این‌رو، کوشید می‌شود به این پرسش بنیادین پاسخ داده شود که، الگوی روایت در مکتب نقاشی اصفهان و دورۀ پهلوی دوم دارای چه تغییرات و تحولاتی شده است؟ به‌نظر می‌رسد، نوگرایی در نقاشی مکتب اصفهان سنخیت بیشتری با سنت‌های تصویری گذشته ایران داشته و نقاشی در دورۀ پهلوی دوم با سرگشتگی و پریشانی همراه بوده است. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد تطبیقی، و با استفاده از منابع اسنادی و کتابخانه‌ای، درصدد ترسیم الگوی روایت برای دوره‌های موردنظر است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که، الگوی روایت در آثار نقاشان نوگرای مکتب اصفهان در مقایسه با الگوی روایت در آثار نقاشان نوگرای دورۀ پهلوی دوم، ازلحاظ سبک و ساختار تصویر، در عین نو بودن، در جهت استمرار سنت‌های تصویری گذشته ایرانی هماهنگی بیشتری را داشته است.  

a comparative study of the narrative patterns in isfahan school painting and the second pahlavi period

iranian art has consistently been shaped by various external influences throughout its history. however, a crucial aspect of these influences is the enduring preservationof character and structure-specifically, the narrative pattern inherent in iranian art. historically, iranian artists have assimilated structural, technical, thematic, and contentrelatedexperiences from other cultures while maintaining their unique iranian identity.this research aims to conduct a comparative study of the narrative pattern, a conceptderived from structuralist narratology, in two significant historical periods of iranianvisual art: the reign of shah abbas i in isfahan and the subsequent pahlavi era. thesignificance of this study stems from the fact that iranian painting during these twoperiods experienced substantial influences from european art, which in turn impactedsubsequent artistic movements. thus, we seek to address the fundamental question:what changes and transformations occurred in the narrative pattern of the isfahan schoolof painting compared to that of the second pahlavi period? preliminary observationssuggest that the modernism evident in the isfahan school shares greater affinitieswith the pictorial traditions of iran’s past, whereas the painting of the second pahlaviperiod is characterized by confusion and distress. employing a descriptive-analyticalmethodology alongside a comparative approach, this research utilizes documentary andlibrary sources to develop a narrative model for the periods in question. the findingsindicate that the narrative pattern in the works of modernist painters from the isfahanschool, when compared to their counterparts in the second pahlavi period, exhibits anovel style and structure that aligns more harmoniously with the continuity of iran’spictorial traditions.