تحلیل تطبیقی کهن الگوهای عناصر طبیعت در شعرهای رزا جمالی و غاده‌السمّان

از ساختارهای بنیادی در شعر رُزا جمالی و غاده‌السّمّان تفکر اسطوره‌ای است. از آنجا که این دو شاعر از لحاظ شیوۀ استفاده از واژگان و عناصر زبانی زنانه شباهت‌های بسیاری با هم دارند، اشعارشان از جنبۀ عناصر زبانی مشترک و دارای کهن الگو، تحلیل تطبیقی شده است؛ بنابراین روش انجام پژوهش تطبیقی و با رویکرد توصیفی- تحلیلی بوده است. یافته‌ها نشان می‌دهد هر دو شاعر بر اساس اندیشه و عاطفۀ زنانه‌ از عناصر و جلوه‌های طبیعت استفاده کرده‌اند و حضور این عناصر و مفاهیم مثل زمین، دهلیز، دریا، اقیانوس، درخت و ... ریشۀ کهن‌الگویی دارند؛ درواقع هر دو شاعری دارای سرشت و ذهنیتی متاثر از ضمیر ناخودآگاه هستند و تصاویر شعر آنها فراتر از مرزها و محدودیت‌های مردسالارانه محسوب می‌شود. همچنین عناصر کهن‌الگویی زنانه (رویش، زایش، حیات، جاودانگی و مرگ) در اشعار این شاعران برجسته است. رزا جمالی، زایش و حیات را از طریق تشبیه خود به کلمۀ زنانه «زمین» و غاده‌السمان جاودانگی زنانه را از طریق همانند دانستن خود با «درخت و جنگل» نشان داده است. از لحاظ ذهنیت زنانه باید گفت زبان جمالی نسبت به زبان غاده مبهم‌تر و زنانه‌تر است. همچنین وحدت و جاودانگی در شعر جمالی بیشتر از غاده دیده می‌شود.

comparative and archetypal analysis of nature manifestations in the poems of roza jamali and ghadeh al-samman

mythical thinking constitutes one of the fundamental structures in the poetry of roza jomali and ghadah al-samman. given that these two poets exhibit numerous similarities in their feminine usage of vocabulary and linguistic elements, their poems have been comparatively analyzed in terms of shared linguistic elements and archetypal motifs. consequently, the research method employed is comparative, with a descriptive- analytical approach. the findings indicate that both poets have drawn upon elements and manifestations of nature based on feminine thought and sentiment. the presence of such elements and concepts as earth, passage, sea, ocean, tree, and others has archetypal roots. in fact, both poets possess a nature and mentality influenced by the collective unconscious, and the imagery in their poetry, while exhibiting a marked inclination towards natural elements and phenomena, is imbued with feminine-centric archetypes or evocations of feminine sentiment. furthermore, feminine archetypal elements (growth, birth, life, eternity, and death) are salient in the works of these poets. jomali has portrayed birth and life by metaphorically likening herself to the feminine word earth, while al-samman has depicted feminine eternity by identifying herself with tree and forest. in terms of feminine mentality, it must be noted that jomali's language is more obscure and feminine in comparison to that of al-samman. moreover, unity and eternity are more prevalent in jomali's poetry than in al-samman's.