آموزش شهروندی و قدرت نرم به عنوان راهبرد سیاسی

اصطلاح قدرت نرم توسط جوزف نای در سال 1990 ابداع شد. وی این اصطلاح را به عنوان توانایی یک کشور برای تاثیرگذاری بر سایر کشورها از طریق دیپلماسی و گفتگو به جای استفاده از زور و اجبار تعریف کرد .نای معتقد بود که قدرت نرم از طریق روابط کوبنده با متحدان، مبادلات فرهنگی، و کمک-های اقتصادی پرورش می‌یابد. افزایش محبوبیت قدرت نرم را می‌توان به شکست قدرت سخت که مستلزم استفاده از نظامی و اقتصادی برای کنترل بقیه جهان هست، را نسبت داد .زمانی گفته می‌شود که کشوری دارای قدرت نرم بیشتری است که نهادها، فرهنگ و ارزش‌های ملی آن ارزش و احترام زیادی را در سراسر جهان برانگیزد. با این وجود راه‌های دستیابی به چنین مقصودی متنوع و درخور توجه هستند. گاهی به نحو چند سویه و پیوسته با روابط سیاسی بین‌المللی مرتبط است، و گاهی زمینه‌ی شکل‌گیری‌اش در بطن جامعه و از طریق مشارکت‌های مردمی و شهروندی در امور ارزشی، و حقوقی آنها، از طریق ارتباطات آموزشی ایجاد می‌شود، زیرا با به اشتراک گذاشتن ارزش‌ها و دیکته کردن چنین اقداماتی به شکل خود به خود بوسیله‌ی آموزش حقوق شهروندی بین افراد مبادله می‌شود، و نهادهای آموزشی، باعث جذب قدرت نرم ملل می‌شود.