بررسی و آسیب شناسی تاریخ روشنفکران ایران از منظر پارادایم علمی ایران

این مقاله به بررسی چهار پارادایم مسلط روشنفکری در تاریخ معاصر ایران از دوره مشروطه تاکنون، می پردازد. سوال اصلی تحقیق این است که چه پارادایمهای روشنفکری در دوره های مختلف تاریخی بر ایران حاکم بوده و چگونه این پارادایم ها بر تفکر علمی و سیاسی تاثیر گذاشته اند فرضیه مقاله این است که با از بین رفتن رویکرد ،علمی پارادایمهای شبه علمی و ضدعلمی مانند انتقادی تفهمی و پدیدارشناسی پسامدرنیسم و پساساختارگرایی جایگزین پارادایم نخستین شدند و مانع از توسعه رویکردهای علمی در ایران شدند چارچوب نظری تحقیق مبتنی بر مفهوم پارادایم است و از روش هرمنوتیک تفسیری برای تحلیل تاریخی و فکری هر پارادایم استفاده شده .است چهار جریان اصلی روشنفکری ایران در این مقاله شده اند و هر جریان بر اساس مبانی ،فکری دوره ،زمانی دستاوردها و آسیب شناسی مورد مطالعه قرار گرفته است نوآوری این تحقیق در ارائه یک تحلیل تاریخی از تحولات روشنفکری ایران از منظر پارادایم های علمی و شبه علمی است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که تنها پارادایم اول مربوط به دوره مشروطه ارتباط نزدیکی با علم داشت و به جریان علمی جهانی متصل بود سه پارادایم بعدی به سمت شبه علم و روشهای حاشیه ای حرکت کردند که نتیجه آن تضعیف عقلانیت و قطع ارتباط با پیشرفتهای علمی جهانی بود در نهایت تحقیق نتیجه گیری میکند که بیشتر روشنفکران ایران با تفکرات ضد توسعه و به صورت گزینشی و نادرست به مفاهیم و ایدئولوژی های سیاسی نزدیک شدند که با جریان روشنفکری جهانی مغایرت داشتند.

investigating the evolution of the methodology of iranian intellectuals’ paradigms

this article examines the four dominant intellectual paradigms in the contemporary history of iran, from the dominant paradigm in the constitutional period until now. the dominant paradigms in each period, intellectuals of that paradigm, time period, intellectual foundations, achievements and pathology of each paradigm have been studied. the theoretical framework used in this article is paradigm and interpretative hermeneutics is also used as a method in this article. . in the article, four main intellectual currents in iran have been examined since the constitution until now, and each of the currents has been analyzed in relation to science.based on the classification made and the theoretical framework used in the article, the findings are that with the disappearance of the scientific approach, pseudo-scientific paradigms and anti-science narratives, i.e. critical, understanding and phenomenological left and finally, postmodernism and poststructuralism replaced the first paradigm, and the opportunity to present scientific and positivist paradigms was not provided in iran’s political thought. as a result, this caused the destruction of the continuity of rationality in iran.