تاملی بر روش‌شناسی پرتره

مقدمه و اهداف: در دنیای پیچیده و در حال تغییر امروز، نیاز به بازنگری در روش‌های تحقیق و تولید دانش بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود (شای، 2017). محدود کردن محققان به روش‌های کیفی، تحقیقات جدید را به شکل تحقیقات انجام شده می‌برد و از بینش‌های پیشرفته جلوگیری می‌کند (مازی، 2021). بنابراین، نیازمند بازنگری و نوآوری در رویکردهای تحقیقاتی کیفی برای پاسخ به چالش‌های جدید و تولید دانش جدید است که به نتایج متفاوتی منجر می‌شود. روش پرتره به‌عنوان رویکرد تحقیقاتی به کشف عمیق و دانستن بالاتر منجر می‌شود. این روش با عبور از مرزهای سفت و سخت و مرزهای تحمیل و تعریف‌شده، تجربه درک بالاتر را فراهم می‌آورد و امور را با دانش خلاقانه جایگزین دانش تکراری و تولیدشده می‌کند تا از این طریق با آرمان‌های بشریت و جامعه هماهنگ شود و زمینه، صدا، روابط، موضوعات نوظهور و وحدت بیان‌شده از طریق کل زیبایی‌شناختی برای محققان، شرکت‌کنندگان و بینندگان تبدیل می‌شود. درک ما از پرتره در حال تکامل است (هالت، 2023). باوجود تحولات و دیدگاه‌های بسیاری که ایجاد شده است، هنوز شکاف بزرگی در درک تاثیر این تغییرات بر درک عمومی و پذیرش پرتره وجود دارد (سیلوا، 2021). به‌عنوان‌مثال، شکاف‌هایی در تحلیل هنر پرتره (کیچر، 2023) و جنبه‌های روانی و اجتماعی (یوسیماکی، 2021) وجود دارد. تحقیقاتی که تاکنون در این زمینه انجام شده است، در کشف هویت و احساسات ایرادهای زیادی دارد (پفول، 2021). همان‌طورکه به نظر می‌رسد، شکاف‌ها در زمینه مطالعه پرتره معاصر بسیار زیاد است و نیاز به فرصت‌های تحقیقاتی عمیق‌تری دارد (رابتسوا، 2021). بنابراین گام گذاشتن در این روش مستلزم حساسیت، همدلی و تحمل ابهام در فرآیند و نتایج تحقیق است (جانگوارد، 2015). بر‌اساس‌این، مقاله حاضر به‌دنبال آشنایی با مفهوم پرتره، مزایا و ویژگی‌های آن، اصول کاربرد آن (جامعه، نمونه‌گیری، جمع‌آوری، تحلیل و اعتبارسنجی) در پژوهش‌های علوم انسانی و اجتماعی به‌ویژه مدیریت آموزشی است.روش تحقیق: پژوهش حاضر با هدف آشنایی با روش‌شناسی پژوهش پرتره انجام  و برای بررسی و تبیین تحقیق از روش‌های توصیفی - تحلیلی استفاده شده است. برای جمع‌آوری اطلاعات، از روش کتابخانه‌ای استفاده شده است و به بررسی و مطالعه مقالات، اسناد علمی و کتاب‌های دست اول موجود در زمینه پرتره استفاده شده است. این پژوهش در چند مرحله طراحی شده که هدف آن ارائه درک عمیق‌تر از این رویکرد جدید به تحقیق است. در مرحله نخست، مفهوم پرتره توصیف و تبیین شد. در این قسمت مفاهیم و تعاریف کلیدی مرتبط با این روش به‌طور جامع بررسی شد. در ادامه به بررسی دقیق اصول کلیدی روش پرتره پرداخته شد. این بخش شامل انعکاس صدای شرکت‌کنندگان، فرآیند شکل‌گیری پرتره در پژوهش، تحلیل پرتره، اعتبار در روش پرتره و استفاده از پرتره در محیط‌های آموزشی می‌باشد. در نهایت، خلاصه مطالب در بخش نتیجه‌گیری بحث شد. این تحقیق روش‌شناسی پرتره را به شیوه‌ای جامع و منسجم تحلیل می‌کند و بینش جدیدی در این زمینه ارائه می‌دهد. با این رویکرد، پژوهش حاضر می‌تواند به‌عنوان منبعی معتبر برای محققان و دانشجویان علاقه‌مند به استفاده از روش‌های نوآورانه و تغییر ساختارهای موجود استفاده شود.یافته‌ها: برخی از یافته‌های مربوط به تحقیقات پرتره عبارت‌اند از:الف) انعکاس صدای شرکت‌کنندگان: در روش پرتره، شرکت‌کنندگان به‌عنوان افراد فعالی در نظر گرفته می‌شوند که در ایجاد دانش و پژوهش موثر بوده و پاسخگوی نیازهای جامعه هستند. در این روش، دانش از طریق مشارکت شرکت‌کنندگان به شیوه‌ای هنرمندانه و خلاقانه جمع‌آوری می‌شود تا مشارکت فعال شرکت‌کنندگان را تحریک کند. در روش پرتره، محققان اجازه می‌دهند که چگونه تجربیات توصیف شوند و تحت‌تاثیر ساختارهای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی قرار گیرند و برای ایجاد تغییر در این ساختارها حرکت کنند. پتانسیل استعمارزدایی از تولید دانش به یادگیری تحول آفرین منجر می‌شود.ب) فرآیند شکل‌گیری پرتره در تحقیق: پرتره در پاسخ به سوالاتی مانند مفاهیم مرتبط با زمینه و رابطه و ثبت دقیق فرآیندها مفید است و به پژوهشگران اجازه می‌دهد تا با روایت‌های شخصی در جنبه‌های مهم تحقیق شرکت کنند. استراتژی تحلیلی پیشنهادشده در تحقیق پرتره دو کارکرد دارد: توضیح جزئیات داستان، نشان دادن فرآیند و زمینه و نشان دادن دلایل و تاثیرات اساسی. مراحل تحلیلی پیشنهادی شامل کدگذاری شخصیت‌ها، زمان، مکان و شرایط، رویدادهای کلیدی و نقطه مشترک پدیده‌های مورد علاقه است (رودریگز - دورانز و جاکوبز، 2020).ج) تحلیل پرتره: تجزیه‌وتحلیل داده‌ها به روش پرتره پس از گوش دادن مکرر به صدای شرکت‌کنندگان در تحقیق شامل چهار مرحله است: گام اول دریافت داستان، گام دوم ساختن شعر، گام سوم گوش دادن به صداهای مخالف و گام چهارم نوشتن گزارش است (مک‌کارتی، 2017). این تفسیر از روایت‌های شرکت‌کنندگان و روایت‌های شنیداری و شخصی محقق سعی در حفظ تعادل دارد؛ زیرا مصاحبه‌شوندگان در زندگی خود متخصص هستند (اندرسون، 2012). این تلاش روش‌شناختی برای متعادل کردن قدرت بین نقش محقق در تفسیر داده‌ها و تخصص شرکت‌کنندگان در تجربه زندگی‌شان همان چیزی است که پرتره‌های روایی نامیده می‌شود (رودریگز -دورانز و جاکوبز، 2020).د) اعتبار در روش پرتره: داشتن یکپارچگی در روش تحقیق پرتره برعهده محقق است. برخلاف پژوهش کمّی که محقق از راه دور، بی‌طرف و عینی است، تحقیق کیفی به‌طورکلی و روش پرتره به‌طورخاص، مذاکره بر سر تقابل، نزدیکی و رابطه است. براساس دیدگاه لایت‌فوت (2005)، فرآیند خلق پرتره‌های روایی، واضح و قابل تشخیص، مشورتی و بسیار خلاقانه است و به دیدگاهی عمیق و انعطاف‌پذیر نیاز دارد. پویایی‌های حیاتی بین مستندسازی و خلق روایت، بین دریافت و شکل دادن، بازتاب و تحمیل و بداهه‌سازی وجود دارد. تلاش برای دستیابی به انسجام باید هم به‌صورت ارگانیک و هم به‌صورت تفسیری جریان داشته باشد (لایت‌فوت، 2005).ه) استفاده از پرتره در محیط‌های آموزشی: روش‌های جدید و متفاوتی را بررسی می‌کند که از طریق انواع تحقیقات دیگر مانند تحقیقات تجربی قابل دسترسی نیست. در پرتره، صدا در بسیاری از موارد با درجه‌های مختلف محدودیت یا حضور کشف شده است و شاهد، تفسیر، نگرانی، خودنوشت، تشخیص صداهای دیگر و گفتگو با دیگران همه شکل صدا در روند پرتره از طریق روابط بین ذهنی بین محقق و شرکت کنندگان در محیط‌های آموزشی است (رودریگویز - دورانز و جاکوبز، 2020).بحث و نتیجه‌گیری: تغییرات قابل‌توجهی در طول تاریخ برای سازگاری با تحولات اجتماعی، فرهنگی و تکنولوژیکی ایجاد شده است (استین، 2023). در فضای تحقیقاتی قرن 21، ما گفتگوی خود را برای تفکر در مورد داده به‌صورت داستان باز کرده‌ایم و از فرآیندهای تحقیقاتی بین فرهنگ معاصر بهره می‌بریم که شامل مشارکت و ترویج همکاری در ساخت روایت‌های داستانی است (ووفن و پیکفورد، 2021). روش تحقیق پرتره، در درجه اول به تحقیق به‌عنوان ابزاری برای تغییر اجتماعی می‌نگرد و با به حداقل رساندن تاثیر بسترهای اجتماعی فرهنگی، تاریخی و سیاسی تاثیرگذار، بر نقاط قوت و آن چیزی تاکید می‌کند که می‌توان از آنها آموخت. همچنین، این رویکرد با انتقال داده‌ها به داخل یک روایت قانع‌کننده و قابل دسترس که می‌توان با آن به اشتراک گذاشت، توسط مخاطبان فراتر از جامعه علمی درک شد. هر نقاشی مطابق با معنای خاص خودش ظاهر می‌شود و از طریق تصاویری که خلق شده، یاد گرفته می‌شود. وقتی پرتره‌ها با شرکت‌کنندگانی که آنها نمایندگی می‌کردند به اشتراک گذاشته شد، تفسیر آنها از تجربه آنان نمایان می‌شود. محقق خودش را از طریق پاسخ افراد درک می‌کند و به شیوه های گوناگون و استعاری می‌بیند. تحقیق پرتره در تقابل با انواع قضاوت‌ها قرار دارد. این روش مبتنی‌بر هنر پرتره بیانی که براساس ساختاری از پدیدارشناسی ساخته شده است و تفسیری غنی از تجربیات زیسته شرکت‌کنندگان ارائه می‌دهد و یک موضع میانی بین دقت و کیفیت و استفاده از پرتره به‌عنوان یک همراه با ارزش، هرچند غیر متعارف، با کیفیت تحقیق می کند.

an exploration of portrait methodology

introduction and objectives: in today’s complex and ever-changing world, the need to reconsider research methods and knowledge production is more pressing than ever (shay, 2017). restricting researchers to conventional qualitative methods steers new inquiries toward familiar frameworks, limiting advanced insights (mazy, 2021). thus, there is a demand for revisiting and innovating qualitative research approaches to address emerging challenges and generate new knowledge that yields distinct outcomes. the portrait method, as a research approach, facilitates deep exploration and higher understanding. by transcending rigid boundaries and imposed definitions, it offers an elevated comprehension of phenomena, replacing repetitive knowledge with creative insights that align with humanistic and societal ideals. this method transforms context, voice, relationships, and emerging themes into an aesthetic unity for researchers, participants, and audiences. our understanding of portraiture continues to evolve (holt, 2023). despite numerous developments and perspectives, a significant gap remains in comprehending how these changes affect public perception and acceptance of portraiture (silva, 2021). for instance, gaps exist in the analysis of portrait art (kitcher, 2023) and its psychological and social dimensions (yousimaki, 2021). existing research in this field has substantial shortcomings in uncovering identity and emotions (pful, 2021). as it stands, the gaps in contemporary portrait studies are vast, necessitating deeper research opportunities (rabetsva, 2021). engaging with this method requires sensitivity, empathy, and tolerance for ambiguity in both process and outcomes (jangvard, 2015). accordingly, this paper seeks to introduce the concept of portraiture, its advantages and characteristics, and its application principles (community, sampling, data collection, analysis, and validation) in humanities and social sciences research, particularly in educational management.research method: this study aims to explore portrait research methodology and employs a descriptive-analytical approach. data were collected through a literature review, examining articles, academic documents, and primary sources on portraiture. the research was designed in several stages to provide a deeper understanding of this novel research approach. first, the concept of portraiture was described and explained, with a comprehensive review of key definitions and related concepts. next, the core principles of the portrait method were examined, including participant voice reflection, the process of portrait formation in research, portrait analysis, validity in portraiture, and its use in educational settings. finally, a summary of findings was discussed in the conclusion. this study offers a coherent and systematic analysis of portrait methodology, providing new insights in the field. as such, it serves as a valuable resource for researchers and students interested in innovative methods and restructuring existing frameworks.findings: key findings from portrait research include:a) reflecting participant voices: in portraiture, participants are active contributors to knowledge production, addressing societal needs. knowledge is gathered through artistic and creative collaboration, stimulating active engagement. researchers allow experiences to be described in ways influenced by political, economic, and cultural structures, fostering transformative change. the potential for decolonizing knowledge production leads to transformative learning.