مسیح هندوستان(جستاری در آرا فکری و مواضع اجتماعی ـ سیاسی فرقه احمدیه)

«احمدیه» انشعابی منحصر به فرد از اسلام است که تحت رهبری و تعالیم میرزا غلام احمد(1908- 1835م) از اهالی دهکده قادیان (qadian) یکی از روستاهای شهر گرداس پور در ایالت پنجاب هند نشیت گرفته است.این جنبش فکری و اجتماعی که التزام به نوعی همزیستی مسالمت‌آمیز با پیروان سایر ادیان و مکاتب از شاخصه‌های اصلی آن به شمار می‌رود، در قرن نوزدهم میلادی در زمان سلطه انگلیس بر هند پدید آمد و هسته اصلی اندیشه آن، مبتنی بر نوع خاصی از پیامبر شناسی است. پیروان احمدیه (که همچنین قادیانی و کمتر میرزایی نیز نامیده شده‌اند) برای موسّس خود، شان پیامبرانه و مسیحایی قایلند. آنان بر این عقیده‌اند که غلام‌ احمد یک پیامبر تبلیغی و مصلح منتظر و مجدد قرن چهاردهم اسلامی، مهدی و مسیح موعود و همچنین دهمین تجسم ویشنو،(1) خدای هندو است. آنها مسلمانان غیر احمدی (که احمدیه را کافر محسوب می‌کنند) را کافر می‌دانند و در چهار موضوع زنده بودن عیسی ‌بن مریم، جهاد، مهدویت و خاتمیت پیامبر اسلام(ص)، عقاید آنها مخالفت تام با عقاید مورد قبول سایر مسلمانان دارد و از این رو بارها از جانب قاطبه مذاهب اسلامی مورد تکفیر واقع شده‌اند.پیروان چند‌ده میلیونی این فرقه، به نحو گسترده و جدی در دهه‌های اخیر به تبلیغ و ترویج باورهای خود در سراسر جهان پرداخته‌اند و تاکنون به عنوان نمایندگان اسلام حقیقی، آثار معتنابهی در قالب کتاب، مجله و پایگاههای اطلاع‌رسانی عرضه نموده‌‌اند. این نوشتار می‌کوشد تا با نگاهی به تاریخ پیدایش و نشو و نمای این جریان، تاریخ اجتماعی و فرهنگی و نیز مهم‌ترین معتقدات این فرقه را محل بحث و بررسی قرار دهد.