نقش علمی خواجه نصیرالدین طوسی در تمدن اسلامی

محمد بن محمد بن حسن طوسی ملقب به نصیرالدین و مشهور به خواجه طوسی از علمای بنام قرن هفتم قمری است. او که در عصر مغول می‌زیست، با درایت خود توانست نظر هولاکوخان را به خود جلب کند و بسیاری از کتابهای اسلامی را از خطر نابودی نجات دهد. او از جمله دانشمندانی است که در علوم مختلف صاحب‌نظر بوده است. از میان این علوم، می‌توان به ریاضیات، نجوم، اخلاق، تفسیر، طب، منطق، فلسفه و کلام اشاره کرد که در آنها صاحب تالیفات بوده است. او نه تنها خود به آموختن این علوم پرداخت، بلکه دانشمندانی را که با حمله مغول متواری گشته بودند، نیز به ایران بازگرداند و بدین‌وسیله نقش مهمی در احیای علم و علم‌آموزی در ایران ایفا نمود.از بررسی آثار او، این نتیجه حاصل می‌آید که وی نقش سازنده‌ای در احیای علوم داشته است، چرا که در این تالیفات، سرشاخه‌ها را در اختیار شاگردان و علم‌آموزان قرار می‌دهد، تا راه برای نشر علم و احیای تمدن اسلامی که در پرتو علم به وجود می‌آید، باز شود. بنابراین این دانشمند نقطه عطفی در بازگشت علوم به ایران و دیگر سرزمینهای اسلامی می‌باشد. اینها مسایلی است که در این تحقیق، به آنها پرداخته شده است.