سنجش میزان عدالت فضایی در پراکنش شاخص‌های توسعه پایدار روستایی (مورد مطالعه: روستاهای شهرستان اردبیل)

مقدمه:  دسترسی عادلانه و مناسب همه شهروندان به خدمات عمومی از اصول اولیه برنامه‌ریزی است که با پیدایش رویکردهای عدالت محور در دهه‌های اخیر اهمیت فراوانی یافته است و رسیدن به آن در جامعه روستایی مستلزم بررسی و شناخت منابع و امکانات در این مناطق است.هدف:  هدف پژوهش حاضر سنجش میزان عدالت فضایی در توزیع شاخص‌های توسعه پایدار در مناطق روستایی است. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و بر اساس ماهیت توصیفی- تحلیلی است که رویکرد حاکم بر آن از نوع کمی است.روش شناسی:  در این تحقیق جهت گردآوری اطلاعات از روش کتابخانه‌ای بهره گرفته شد. به منظور تحلیل موضوع چارچوبی از هشت شاخص در 54 گویه با اتکا به آمارنامه رسمی سرشماری نفوس و مسکن و فرهنگ آبادی‌های سال 1395 استفاده گردید که با استفاده از روش ahp وزن‌دهی شدند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها و رتبه‌بندی روستاها از روش تصمیم‌گیری ویکور و تاپسیس و در نهایت میانگین رتبه‌ها استفاده گردید. همچنین برای تحلیل توزیع شاخص‌ها از ضریب پراکندگی بهره گرفته شد. جامعه آماری پژوهش حاضر 44 روستای شهرستان اردبیل است.قلمرو جغرافیایی پژوهش:  قلمرو جغرافیایی‌ شامل 44 روستای شهرستان اردبیل می‌باشد‌.یافته ها و بحث:  یافته‌ها بیانگر این است الگوی توزیع فضایی شاخص‌های توسعه در روستاهای شهرستان اردبیل نامتعادل است به گونه‌ای که از بین 44 روستای مورد مطالعه، دو روستا خیلی خوب، 16 روستا در سطح خوب، 18 روستا در سطح متوسط، پنج روستا در سطح ضعیف و سه روستا در سطح خیلی ضعیف قرار داشتند.نتیجه گیری: نتایج ضریب پراکندگی نیز نشان دهنده نابرابری در توزیع شاخص‌ها است و بیشترین نابرابری در توزیع شاخص‌های مراکز بهداشتی- درمانی، نمایندگی پخش نفت سفید و جایگاه سوخت است. برای بهبود توسعه و دستیابی به عدالت فضایی پیشنهاد می‌گردد شاخص‌های بهداشتی، زیرساختی و ... از توزیع مناسبتری برخوردار گردد تا توسعه پایدار در مناطق روستایی به سمت رشد متوازن هدایت گردد.

evaluating spatial justice in the distribution of sustainable rural development indicators, case study: rural of ardabil county

introduction equitable access for all citizens to public services is one of the basic principles of planning, which has become important in emerging justice-centric approaches in recent decades, and requires reaching out to the rural community to explore resources and facilities in these areas .methodology the purpose of this study is to measure the amount of spatial justice in the distribution of sustainable development indicators in rural areas. this research is applied in terms of its purpose and based on the descriptive-analytical nature of which the approach is quantitative .results and discussion in order to analyze the subject, a framework of eight indicators in 54 items was used based on the official statistics of the population and housing censorship of 1395 that were weighed using the ahp method. to analyze the data and rank the villages, the method of decision making was used as a method for choosing vikor and topsis. finally, the rank average was used. also, for analyzing the distribution of indices, the coefficient of dispersion was used. conclusion the results of the dispersion coefficient also indicate inequality in the distribution of indicators, and the greatest inequality is in distributing indicators of health care centers, the representation of the kerosene and fuel location. in order to improve the development and achievement of spatial justice, it is suggested that health, infrastructure and . indicators be more appropriately distributed so that sustainable development in rural areas will lead to balanced growth.