مقایسه حرکات اشاره‌ای در کودکان تامیلی‌زبان در معرض خطر اختلال طیف اُتیسم و همتایان سالم

هدف استفاده از حرکات اشاره‌ای برای کودکان در سنین پایین با اختلالات طیف اُتیسم برای رشد زبان گفتاری آن‌ها مهم است. پرکاربردترین حرکات اشاره‌ای عبارت‌اند از: رسیدن، اشاره، نشان دادن و دادن (بخشیدن). هدف از این مقاله مقایسه فراوانی حرکات اشاره‌ای و انواع آن در کودکان نوپا تامیلی‌زبان در معرض خطر اختلال طیف اُتیسم و کودکان در حال رشد طبیعی همسان‌شده بود.روش بررسی شرکت‌کنندگان در این مطالعه شامل 45 کودک نوپای تامیل زبان (با سن رشدی 12 تا 36 ماه) و والدین آن‌ها بودند. آن‌ها در 3 گروه (15 کودک در هر گروه) گروه‌بندی شدند: گروه در معرض خطر اختلال طیف اُتیسم، گروه td-da (به‌طور معمول کودکان در حال رشد همسان برای سن رشد) و گروه td-la (کودکان در حال رشد همسان برای سن زبان). به والدین آموزش داده شد که با فرزندان خود مانند خودشان در خانه بازی کنند و با استفاده از مجموعه اسباب‌بازی‌های داده‌شده با فرزندان خود بازی کنند و این جلسه ضبط شد. از نرم‌‍افزار elanبرای تجزیه‌و‌تحلیل حرکات اشاره‌ای و انواع آن (دستیابی، اشاره، دادن و نشان دادن) استفاده شد.یافته‌ها فراوانی کلی حرکات اشاره‌ای استفاده‌شده توسط کودکان در حال رشد طبیعی همسان در‌مورد سن رشد و زبان و کودکان در معرض خطر اختلال طیف اُتیسم به‌طور معنی‌داری متفاوت بود ( p‌<05.0). در مقایسه با گروه‌های کودکان در حال رشد طبیعی همسان از‌نظر سن رشد (میانگین‌=‌25/6) وگروه‌های کودکان در حال رشد طبیعی همسان از‌نظر سن زبان (میانگین=29/46)، کودکان در معرض خطر اختلال طیف اُتیسم از تعداد کمتری از حرکات اشاره‌ای (میانگین=17/2) در طول تعامل زوجی استفاده کردند. متداول‌ترین نوع حرکات اشاره‌ای توسط کودکان نوپا در معرض خطر اختلال طیف اُتیسم رسیدن (میانگین=13/15) و سپس اشاره کردن (میانگین=1/2) و در مرتبه بعد دادن (میانگین=0/86) و نشان دادن (میانگین=0/2) بود.نتیجه‌گیری مطالعه حاضر نشان می‌دهد کودکان در معرض خطر اختلال طیف اُتیسم در ایجاد انواع حرکات اشاره‌ای، مانند اشاره، دادن و نشان دادن دچار ضعف هستند. این یافته‌ها بر اهمیت ارزیابی حرکات اشاره‌ای تولیدشده توسط کودکان نوپا در معرض خطر ابتلا به اختلال طیف اوتیسم و ​​همچنین سایر توانایی‌های ارتباطی آن‌ها تاکید می‌کند که می‌تواند در برنامه‌ریزی برای ارزیابی و مداخله مفید باشد.

comparison of deictic gestures in tamil-speaking toddlers at risk for autism spectrum disorder and typically developing peers

objective deictic gesture use is important for children at an early age with autism spectrum disorders (asd) in the development of spoken language. the most frequently used deictic gestures are reaching, pointing, showing, and giving. this study aims to compare the production of deictic gestures in tamil-speaking toddlers at risk for asd and their typically developing (td) peers.materials & methods participants in this study included 45 tamil-speaking toddlers (with developmental age of 12-36 months) and their parents. they were put in three groups of asd (n=15), td-da (n=15, matched for age at mental development and gender), and td-la (n=15, matched for age at language development and gender). the parents received instruction to play with their children like they were playing at home, using a set of toys given to them, and this session was video recorded. the eudico linguistic annotator (elan) was used to analyze the deictic gestures (reaching, pointing, giving, and showing) and their subtypes.results there were significant differences between the asd and td-da groups (p=0.025) and between the asd and td-ll groups (p=0.014) in producing overall deictic gestures. the asd group produced fewer deictic gestures (mean=17.20) during dyadic interaction than the td-da (mean=25.60) and td-ll (mean=29.46) groups. the most frequently produced deictic gesture type by the asd group was reaching (mean=15.13) followed by pointing (mean=1.20), giving (mean=0.86), and showing (mean=0.20).conclusion tamil-speaking children at risk for asd have deficits in the production of deictic gestures such as pointing, giving, and showing compared to their td peers. the findings underscore the importance of assessing the deictic gestures produced by toddlers at risk for asd, as well as their other communication abilities, which can help in planning for assessment and intervention.