بررسی پدیدارشناختی جنسیت در میانۀ سنتِ‌فرهنگیِ ورزاجنگ

مردم بومی شمال، سامان‌دهی نبرد خونین دو گاو نر را ورزاجنگ می‌نامند و تحت عناوینی مثل پاسداشت بازی محلی، سنت، حفظ فرهنگ و صیانت از هویت بر تداوم آن اصرار دارند. طی چند سدۀ اخیر این فرهنگ نامتعارف با دگرگونیِ ساختارهای اجتماعی، دچار تغییرات شگرف شد اما هستۀ اصلی آن یعنی «جنگیدن دو گاو نر» همچنان باقی مانده است. برخی از محققان دانشگاهی نیز در حمایت از ابعاد اقتصادی، بر توسعۀ آن به منظور جذب سود و عواید مالی برای میزبان، جاذبۀ گردشگری و توریسم و انسجام‌ اجتماعی تاکید می‌نمایند. هرچند از گذشته تاکنون در ایران بسیاری از سیاحان و تاریخ‌نگاران، این پدیده را یک بازی نامیده‌اند اما آرمانِ حضور خرد در زندگی فردی و اجتماعی، ما را بر آن می‌دارد، بازی‌ای را زیبا تلقی کنیم که در کارکردهایِ خود، هماهنگ با زندگی باشند. این نمایش که جنسی از تامین معاش نامتعارف را در خود دارد نیمی از کنشگرانِ خود (زنان) را انکار می‌کند. قصد ما از پرداختن به این موضوع، نه تلاش برای وارد کردن زنان به این کارزار، بلکه آسیب‌شناسی انتقادی آن می‌باشد‌. از این‌رو، پرسش محوری این است که فقدان حضور زنان در این مراسم گویای چه نوع مناسباتی است؟ بنابراین، با زیست‌تجربی میان کنشگران موصوف و اتخاذ استراتژی موستاکاس در پدیدارشناسی به مثابه روش، سعی نمود برای پرسش‌های فوق پاسخی درخور بیابد؛ نتیجۀ کار این شد که پدیدۀ ورزاجنگ در استمرار سنت فرهنگی گذشته و در امتداد برجسته‌سازی سنت‌های جاری در جامعه‌، به‌رغم تحولاتی که داشته، به آستانه یک بازی اجتماعیِ انسجام‌ساز نزدیک نشده است.

a phenomenological study of gender in the middle of the cultural tradition of varzajang

for the native people of northern iran, the organization of the bloody battle of two bulls is called varzajang. they insist on its continuation under titles such as safeguarding the local game, tradition, preservation of culture, and protection of identity. although during the last few centuries, this unusual culture has undergone tremendous changes with the transformation of social structures, but its main core, &fighting two bulls&, still remains. recently, some university researchers also emphasized economic dimensions, its development to attract profit and financial income for the host, the attraction of tourism, and social cohesion. although many tourists and historians in iran have called this phenomenon a play since the past, but the ideal of the presence of wisdom in individual and social life makes us consider a play beautiful that accepts the equality of actors in its functions. this show, which has a kind of unconventional livelihood, denies half of its actors (women). our intention to deal with this issue is not to try to bring women into this campaign, but to critically analyze it. therefore, the central question is that the lack of presence of women in this ceremony indicates what kind of relationships? therefore, the researcher tried to find an appropriate answer to the above questions with the bio-experiment among the mentioned activists and adopting the moustakas strategy in phenomenology as a method as a result, varzajang, in the continuation of the cultural tradition of the past in the society, despite the changes it has had, has not come close to the threshold of a cohesive social play.