بررسی تجارب زیستۀ معلمان و مدیران از مفهوم مسئولیت‌پذیری اجتماعی (مطالعه ا‌ی پدیدارشناسانه)

هدف از انجام دادن این پژوهش، دستیابی به تجارب معلمان و مدیران در زمینۀ مفهوم مسئولیت‌پذیری اجتماعی است. مطالعه حاضر به شیوه کیفی و از نوع پدیدارشناسی با نمونه‌گیری هدفمند و از طریق مصاحبه ژرف‌نگر با 18 نفر از معلمان و مدیران سطح شهر سنندج انجام گرفته است. ابزار گردآوری اطلاعات مصاحبه نیمه‌ ساختاریافته بود. تجزیه‌وتحلیل متن مصاحبه‌ها با روش دیکلمن و همکاران (1989) صورت پذیرفته است. یافته‌های حاصل از تجارب معلمان و مدیران شامل 33 مضمون فرعی و 6 مضمون اصلی بود که شامل تعامل سازنده با محیط دانش‌آموزان، تعامل سازنده با همکاران، حفظ ظاهر و رفتار فردی، ناآگاهی و بی‌تفاوتی اعضای جامعه مدرسه، عمل در چارچوب قوانین و مقررات و درگیرشدن در مسائل فردی دانش‌آموزان است. می‌توان نتیجه گرفت که معلمان با حفظ و تلاش در راستای رفتارهای فردی خود عاملانی در جهت رشد و شکوفایی دانش‌ آموزان در مقام الگو هستند، اما این تجربه از مسئولیت‌پذیری در رشد و پیشرفت خود معلمان و مدیران نیز موثر است و اینکه فقط التزام عملی در چارچوب قوانین سازمانی حد تمام و کمال در مسئولیت‌پذیری اجتماعی نیست، بلکه معنای واقعی آن فراتر رفتن از حد وظیفه است.

the concept of social responsibility as experienced by teachers and principals

to explore the experiences of teachers and principals with the concept of social responsibility, 18 of them were carefully selected and interviewed. the analysis of the responses yielded 6 main themes and 33 extensions thereof which included constructive interaction with  students’ environment, constructive interaction with colleagues, maintenance of appearance and behavior, lack of awareness and indifference within the school community, acting within the confounds of rules and regulation, and getting involved in students’ personal issues. the results show that teachers while improving their own behavior, can serve as models for students’ development and actualization. nevertheless, acting within the confounds of organizational regulations is not all that social responsibility is about, rather its true meaning is going beyond the line of duty.