بهبود عملکرد پره یک روتور با تغییر همزمان فاصله لقی نوک و جابجایی محوری پره

هدف از این تحقیق شبیه سازی جریان یک مرحله از ناسا روتور 37 و سپس بهبود هندسه روتور مذکور براساس تنظیم لقی بین نوک پره و پوسته و جابجائی محوری پره است. ابتدا بهترین مدل توربولانسی برای شبیه سازی انتخاب شد. سپس با توجه به دو پارامتر تغییر جابجائی محوری و فاصله لقی نوک پره با پوسته، بهینه سازی عملکرد روتور 37 مورد بررسی قرار گرفت. شبیه سازی ها براساس تغییر جابجائی محوری برای پنج حالت بررسی شد. در ادامه چهار اندازه لقی برای پره شماره 2 (بهترین راندمان برای جابجائی محوری) در نظر گرفته شد که برای میزان لقی حالت طراحی بیشترین راندمان حاصل شد.