التباعدیه والتماهی للجمهور فی فیلم «فروشنده» (البائع) للمخرج اصغر فرهادی فی ضوء آراء برتولت بریخت

اراد بریخت من المسرح ان یتحول الی منبر للحوار ولیس منصه للاوهام، ووضع مفهوماً جدیداً للابداع المسرحی عرف ب التغریب او المسرح الملحمی ، الذی یهدف الی حث دائره النقد فی ذهن المتفرج. ان هذا المفهوم یستند الی فکره صناعه ما هو غریب وهذا ما یحوله الی فعل شعری، وکان بریخت یهدف من مفهومه هذا الی انتزاع الانفعال من الانتاج المسرحی وایجاد تباعدیه بین المشاهد و شخصیات المسرحیه وانفکاک الممثلین عن ادوارهم. وتحویل المتفرج السلبی الی مشاهد فعال و ایجابی. هذا ویُعدُّ اصغر فرهادی من اهم المخرجین السینمائیین الایرانیین، وهو من القلائل الذین یملکون نمطاً خاصاً بهم، وفیلم البائع من اهم افلامه حیث اننا فی هذا المقال نسعی الی ان نُظهر الطریق الذی سلکه هذا الفیلم من اجل ایجاد مشاهدین متفاعلین وایجابیین، وبقراءه کافیه لفیلم البائع ومن خلال محورین رئیسیین وهما الشخصیات وحواراتها والثانی هو الجانب الاخراجی، حیث یمکننا ان نری طریقه تشکیل هذا الجمهور، وذلک من خلال المنطق الاستقرائی لهذا الفیلم مع آراء برتولت بریخت، واسباب تاثیر فیلم فروشنده (البائع) علی الجمهور حیث سوف یتم تحلیله من خلال مفاهیم التباعدیه والتماهی. ویبدو ان فرهادی یستخدم نفس الاسالیب غیر المباشره لبریخت، للوصول الی المشاهد الفعال ویجبر الجمهور علی التفکیر، وذلک من خلال وسائل وطرق غیر مباشره. ولکن بطبیعه الحال، فان اسلوب فرهادی لا یتناقض مع خلق تماهی الجمهور مع شخصیات الفیلم، وبالاضافه الی خلق نوع خاص وحدیث من التباعدیه بطریقته الخاصه وذلک من خلال حرکات الکامیرا، الدیکور، الدیکوباج، التاطیر الفیلمی، والسرد الروائی. لانه وفی العصر الحالی امام موضوعات عادیه وبمعالجه عادیه للقصه، فان ذلک لا یجبر ولا یدعو المشاهد للتفکیر.

Distancing Effect and Identification of the Audience in the Film Salesman by Asghar Farhadi and Based on the Views of Bertolt Brecht

Bertolt Brecht wanted the theater to become a forum for dialogue rather than a platform for delusions, and to develop a new concept of theater creativity known as Westernization or APEC Theater which aims to stimulate the cash circle in the spectator's mind. This concept is based on the idea of making what is strange and this turns it into a poetic act. Brecht intended, from this concept, to extract emotion from theatrical production and to distance the viewer from the characters of the play and the actors' departure from their roles, and then the truth becomes easier to understand. Asghar Farhadi is considered one of the most important Iranian film directors, and he is one of the few who owns a style of their own, and The Salesman is one of his most important films as we in this article seek to show the way this film took in order to find positive and interactive viewers through two main axes: characters and their conversations as well as direction. Here we can see the way the audience is formed. By extrapolating this film with the opinions of Brecht, and the reasons for the influence of the film Froshendeh or Salesman, on the audience, it will be analyzed through the concept of divergence and identification. It seems that Farhadi like Brecht uses the same indirect methods, to reach effective and active viewer and forcing the audience to think. But, of course, Farhadi's style does not contradict the audience's identification with the characters of the film, in addition to creating a special and modern type of divergence in his own way through camera movements, decoration, decoupage, film framing, and narrative. Because in the present era with ordinary subjects and a normal treatment of the story, this does not force the viewer to think.