تبیین تاب‌آوری سیمای سرزمین شبکه اکولوژیک شهر تهران

شهرها در دنیای امروز هم بستر توسعه‌ی جوامع و هم کانون ایجاد چالشهای گوناگون زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی اند. شبکه اکولوژیکی که به عنوان مجموعه‌ای از اکوسیستم‌های هم‌نوع بوده و از طریق سیستم پیوسته فضایی با یکدیگر در ارتباطند، در شهر تهران تحت عنوان پوشش سبز و بایر در سال‌های 2021-1986، در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفت. در این راستا ابتدا به تعیین چگونگی تغییرات پوشش زمین، با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای لندست و تکنیک ارزیابی تغییرات تصاویر طبقه‌بندی شده، پرداخته شد و در ادامه به کمی سازی ساختار سیمای سرزمین اراضی سبز و بایر در بازه زمانی ابتدایی و پایانی مورد مطالعه، مباردت شد. از نتایج حاصل از سنجه‌های ارزیابی ساختار سیمای سرزمین شهر تهران از جمله خرددانگی و انزوای لکه‌های زیستگاهی شامل اراضی سبز و بایر شهر به عنوان منشا خدمات اکوسیستمی، ‌‌‌می‌توان نتیجه گرفت که ترکیب و توزیع فضایی لکه‌‌‌های سبز در منطقه یک شهر تهران تاب‌آور نیست. با توجه به نتایج این مرحله، مناطق 10 و 8،کمترین سهم اراضی سبز را نسبت به جمعیت در بین مناطق 22 گانه تهران دارند. بیشترین سهم اراضی سبز نسبت به جمعیت مربوط به مناطق 22، 1 می‌باشد.