ارزیابی مدیریت بحران شهری (نمونه موردی: زلزله سال 1396 سرپل ذهاب)

زلزله همواره یکی از مخاطرات مهم جامعه بشری و از جمله ایران است که سالانه آسیب های جانی و مالی زیادی را تحمیل می نماید. برنامه‌ریزی و مقابله با این مخاطره، نیازمند مدیریت بحران مناسب می باشد. هدف تحقیق حاضر بررسی نقاط قوت و ضعف مدیریت بحران زلزله به صورت موردی در شهر سرپل ذهاب در سال 1396 می باشد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر گردآوری داده ها از طریق پرسش نامه است. روایی تحقیق از طریق جامعه نخبگان و پایایی آن نیز با ضریب کرونباخ بیشتر از 0.70 تایید شده است. نتیجه تحقیق نشان داد مهمترین قوت های مدیریت بحران شامل کمک‌رسانی سازمان های مردم نهاد با وزن 0.883 و مشارکت شهروندان با وزن 0.846 است. همچنین مهمترین ضعف ها، نبود مدیریت یکپارچه شهری با وزن 0.929، نبود نیروی عملیاتی کافی جهت پاسخگویی به بحران زلزله با وزن 0.923 و پایین بودن آگاهی و دانش مردم در مقابله با بحران با وزن 0.901 شناخته شد. در سطح فرصت ها نیز تخصیص منابع مالی به بافت فرسوده با وزن 0.883 و نظارت مستمر در اجرای کامل آیین نامه ساختمانی با وزن 0.863 و در زمینه تهدیدات نیز کاهش انگیزه و علاقه نیروهای داوطلب و مردمی با وزن 0.899 و نیز شیوع و افزایش جرائم شهری با وزن 0.853 در رتبه های اول و دوم قرار گرفته‌اند.