ارزیابی پتانسیل محلات شهری جهت توسعه درونی با استفاده ازمدل فازی (نمونه موردی: شهر بناب)

در پی رشد سریع جمعیّت و ظهور تحولات جدید شهرنشینی در جهان، شاهد گسترش بی‌رویه شهرها و پراکنده‌رویی فزاینده شهرها هستیم که منجر به تخریب اراضی کشاورزی و باغات و به فراموشی سپرده شدن بافتهای میانی و تهی‌شدن آن‌ها از درون شده است. شهرهای ایران هم از این امر مستثنی نبوده‌اند؛ مساله‌ای که لزوم به کارگیری ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های درونی و میانی شهر‌ها را بیش از پیش ضروری مینماید. در این راستا هدف این پژوهش، شناسایی و بررسی ظرفیت‌ها و پتانسیلهای توسعه درونی در شهر بناب می‌باشد. نوع تحقیق کاربردی و روش بررسی آن توصیفی - تحلیلی است و شیوه جمع‌آوری اطلاعات مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای (اسنادی) و میدانی می‌باشد. در این پژوهش، 11 معیار تاثیرگذار شامل اراضی بایر، تراکم خالص جمعیّت، تراکم ناخالص جمعیّت، تراکم ساختمانی، سطح اشغال کاربری‌ها، مصالح ساختمانی، کیفیت بنا، بافت فرسوده، اندازه قطعات و دانه‌بندی، تعداد طبقات و شیب جهت توسعه درونزای محلات شهر بناب مورد بررسی قرار گرفت. پس از تولید لایه‌های gis مرتبط با شاخص‌ها و معیارها و فازی سازی آن ها، با هم‌پوشانی لایه‌ها بهترین محله‌ها از شهر جهت توسعه درونی انتخاب شدند. سپس با بهره‌گیری از نظرات کارشناسان و با استفاده از فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (ahp) این معیارها وزن‌دهی شدند و در مرحله بعد با استفاده از نرم‌افزار arcgis نقشه توسعه درونی منطقه مورد مطالعه تولید و میزان قابلیت محلات جهت توسعه مشخص گردید. در پایان دو نقشه نهایی برای پتانسیل توسعه درونی به دست آمد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که محلات 11 و 13 در اولویت اول توسعه و محلات 4،5،6 در اولویت دوم توسعه قرار دارند. محلات 7،8،10 کمترین ظرفیت توسعه را دارند.