تبیین و ارزیابی مولفه‌ها و شاخصهای نقش آفرینی شهرهای دانش بنیان در راستای توسعه منطقه‌ای با استفاده از تکنیک ترکیبی انتروپی شانون و تاپسیس (نمونه موردی: شهر پردیس)

توسعه دانش‌بنیان شهری شکل جدیدی از توسعه شهری در قرن بیست و یکم است که پتانسیل آن را دارد که توسعه اقتصادی را برای شهرهای معاصر به همراه داشته باشد. این پژوهش با هدف دستیابی به یک چارچوب بومی پیشنهادی جهت توسعه شهری دانش بنیان، به تبیین و ارزیابی مولفه‌ها و شاخصهای شهر دانش ‌بنیان در شهر پردیس می‌پردازد. جهت نیل به این هدف، مولفه ها و شاخصهای مورد نظر با استفاده از مطالعات اسنادی و مبانی نظری و تجربی تعیین و پرسشنامه با 65 گویه، با استفاده از روش دلفی بین گروه تصمیم‌گیری متشکل از 40 نفر از اعضای گروه هدف توزیع گردید و به منظور استخراج شاخصهای برتر از روش z-score استفاده شد و براساس طیف لیکرت و تکنیک انتروپی، وزن مولفه‌ها و شاخصها محاسبه و برای اولویت‌بندی آنان، از تکنیک تاپسیس استفاده گردید. در ادامه به سوالات پژوهش، که معیارها و شاخصهای لازم برای تبدیل شهر پردیس به شهر دانش بنیان چه هستند و اولویت آنان برای دستیابی به یک شهر دانش‌بنیان موفق چگونه خواهد بود، پاسخ داده شد.در واقع شش مولفه اجتماعی، اقتصادی، مدیریتی، ادراکی، سازمان فضایی و زیرساخت‌شهری به عنوان مولفه‌های پیشنهادی برای توسعه شهری دانش بنیان تعیین و شاخصهای مرتبط با آنها بیان گردید. نتایج پژوهش نشان می دهد که مولفه اقتصادی با ضریب نزدیکی 0.7878در رتبه اول، زیرساخت شهری با ضریب 0.5717در رتبه دوم و مدیریتی در رتبه سوم با ضریب نزدیکی 0.4489 از نظر اهمیت در شهر پردیس قرارگرفته است و در راستای هر یک از مولفه‌های نامبرده، شاخصهای مرتبط با آنان اولویت‌بندی شده و پیشنهادات لازم برای تبدیل شهر پردیس به یک شهر دانش بنیان با هدف توسعه منطقه ای ارائه گردید.