سنجش و تحلیل شاخص‌های تاب‌آوری در رابطه با کاهش بی‌عدالتی فضایی(مطالعه موردی: محلات شهری بندرامام خمینی(ره))

طی چند دهه‌گذشته، رشد شتابان شهری و توسعه مناطق فرودست شهری(به ویژه در کشورهای درحال توسعه) موجب شده که آسیب‌پذیری آن‌ها در برابر بحران هایی با منشاء انسانی و طبیعی بیش از پیش گردد. لذا تاب آور نمودن و افزایش سطح مدیریت بحران در جوامع شهری به ویژه محلات فرودست و نابسامان دارای اهمیت خاصی است. نظر به اهمیت ‌موضوع، این‌ پژوهش به واکاوی و سنجش شاخص‌های تاب‌آوری درکاهش‌ بی‌عدالتی فضایی با تاکید بر حوزه محلات ‌بندرامام ‌خمینی(ره) با شناسایی و انتخاب چهار شاخص تاب‌آوری(زیربنایی-کالبدی، اقتصادی، زیست محیطی و نهادی-اجتماعی) و 56 زیرشاخص‌ پرداخته است. نوع تحقیق کاربردی و روش تحقیق، پیمایشی- ارزیابی با تاکید بر پرسشنامه می‌باشد. جامعه آماری شامل ساکنان23 محله بندر امام خمینی(ره) بوده که حجم نمونه تعیین شده429 نفر است. به‌ منظور بررسی‌ نرمال ‌بودن توزیع ‌داده‌ها از آزمون کلموگروف-‌اسمینروف و برای تایید حجم نمونه انتخاب شده از شاخص kmo و آزمون بارتلت و برای رتبه‌بندی متغیرها از تکنیک marcos استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد از23 محله بندر امام خمینی(ره) ازمنظر رتبه‌بندی شاخص‌های تاب‌آوری با استفاده از تکنیک marcos، محلات: فازیک مفتح شمالی با امتیاز 0.979، فاز3 (منازل راه آهن) با امتیاز 0.896 و کوی شهید دستغیب با 0.891 در رتبه‌های اول تا سوم و محله صباغان(کمپb) با امتیاز 0.591 در رتبه بیست و سوم(آخر) قرار گرفته‌اند.